Vlag Mexico
De Maya route 2006
Vlag Guatemala

12 juli - 10 augustus 2006


Foto's Maya route
Reisinfo Maya route
website
Foto's
Reisinformatie
Homepage Ien en Jos

Dag 1
Vertrek
Woensdag 12 juli 2006
 

Vertrek naar Mexico (Cancun)

De route begint in Cancun (Mexico) en voert ons door Mexico, Guatemala en Belize, met een uitstapje naar Honduras.

We gaan voor de verandering eens heerlijk relaxed op reis. Het is een drukke periode geweest, waarin onze tijd werd opgeslokt door de voorbereidingen van het wijkfeest (1001 nacht) en de historische bridgetocht van Schiedam. We vliegen morgen pas, maar zijn vandaag al richting Schiphol gereden en hebben hier een nachtje in het van der Valk hotel genomen. Morgen laten we ons met de shuttle naar het vliegveld brengen. De auto blijft 4 weken op een bewaakte parkeerplaats van het hotel staan. Het is heerlijk weer en met een dineetje buiten op het terras hebben we een perfecte start van de vakantie.

Als we opstaan checken we op teletekst even hoeveel de gebruikelijke Martinair vertraging bedraagt. Het blijkt maar een uurtje te zijn. Dat valt erg mee. De afgelopen 8 vluchten met Martinair was het minimaal 2 uur met twee uitschieters van meer dan 24 uur.
Na een goed ontbijt ggan we goed gemutst op pad. Op de luchthaven gaat alles soepeltjes. Het controleren van de handbagage gebeurt tegenwoordig bij de gate. Je bent nu wel wat eerder bij de winkels, maar wordt wel een half uur eerder bij de gate verwacht.

Uiteindelijk vertrekken we bijna twee uur te laat naar Cancun. De groep komen we in Mexico pas tegen, al hebben we wel het idee dat er een aantal groepsleden om ons heen zitten. De vlucht duurt ruim 10 uur. We huren een losse DVD speler waarop we een keuze hebben van diverse films en series. Zo vliegt ook de tijd.

Kennismaking met de groep

Reisleidster Annemarie.

Rond vijf uur plaatselijke tijd, voor ons is het al middernacht, landen we op het vliegveld van het uit de grond gestampte vakantieoord Cancun. Na de nodige formulieren en nors kijkende douaniers staan we redelijk snel buiten. Annemarie, onze jonge reisleidster voor de komende drie weken, wacht ons buiten op. Hier maken we kennis met de uit 20 personen bestaande groep. Het gezelschap bestaat uit 7 mannen en 13 vrouwen plus Annemarie. De helft is vrij jong, terwijl de rest een stuk ouder lijkt. We zijn benieuwd.
De overnachting is niet in Cancun, maar in het verderop gelegen koloniale Valladolid. Met een eigen bus, die deze week tot de grens met Guatemala bij ons blijft, rijden we er in twee uur naar toe. Het is een ruime bus zonder extra's zoals airco of blowers boven je hoofd, waardoor het flink zweten geblazen is in deze klamme hitte. We zitten midden in het regenseizoen waardoor de luchtvochtigheid hoog is en de temperatuur vaak ruim boven de 30 C.

Direct door naar Valladolid

Annemarie lijkt ons een gedreven reisleidster die haar zaakjes goed op orde heeft. Ze heeft voor de hele groep flesjes water gekocht om de hitte te trotseren. De eerste indruk van de provincie Yucatan is verrassend. De boekjes hebben het over droog en vlak. Je hebt dan een woestijn­landschap in je hoofd, maar niets van dit alles. Het blijkt een ondoordringbaar groen gebied vol struiken en lage bomen. De gevolgen van het extreme orkaanseizoen van vorig jaar is op sommige plekken nog goed te zien in de vorm van omgevallen bomen.
Vroeg in de avond komen we aan in het stadje Valladolid. We hebben een leuk hotelletje in het centrum, vlak bij de mooi verlichte kerk aan het centrale plein. Jammer van het leuke plaatsje, maar we hebben het echter helemaal gehad en zoeken snel ons bed op.

 
Dag 2
Chichen Itza
Vrijdag 14 juli
 

Chichen Itza (Maya ruïnes)

Om kwart over zes zitten we al aan het ontbijt. Om veel te kunnen zien bij een aangename temperatuur moet je zo vroeg mogelijk starten. Tijdens het eten maken we een verder kennis met de groepsleden. Annemarie doet een algemeen praatje, waarna we vertrekken naar de oude Maya hoofdstad Chichen Itza. Tot mijn verrassing is het erg rustig. Er staat nog een bus, maar dat is alles. Later op de dag krijgt het handboek toch gelijk als we bij vertrek onze bus niet eens meer terug kunnen vinden.

Auto huren bij Asco
Chichen Itza

Chichen Itza was de grootste en belangrijkste Maya stad en spiritueel centrum van dit volk. Het heeft twee bloeiperioden gekend, waarvan de tweede als onderworpen volk onder de Tolteken. Het definitieve verval kwam met de inval van de Spanjaarden, die een spoor van vernieling achter liet in hun drang de wereld te bekeren. Hierbij zijn ook alle op drie na eeuwenoude geschriften van de Maya's verbrand.

Midden in het complex staat een indrukwekkende piramide uit de tweede periode, die over een piramide uit de eerste periode heen is gebouwd. Veel gebouwen zijn gerestaureerd, wat het een indrukwekkend complex maakt. Uniek is het geheel intacte terrein waar het

Jaguar koppen sieren de tempels.

Maya-balspel werd gespeeld. Twee teams probeerden een rubber bal door een hoog bevestigde ring te spelen, waarbij de handen niet mochten worden gebruikt. Op uit de rotsen gehouwen tekeningen kun je zien dat dit spel soms op leven en dood werd gespeeld. Vroeger nam men aan dat de verliezer werd gedood, maar uit nieuw onderzoek blijkt dat niet zo te zijn. Het mensenoffer na een wedstrijd had een verrassend religieuze betekenis. De doden werden in die tijd zo vereerd, dat ze dachten dat alleen zij een brug konden slaan naar de aanbeden goden. Het zou wel eens zo kunnen zijn dat de winnaar de eer had via de dood in contact te mogen treden met de goden. In de tweede bloeiperiode van de Maya’s (na 1200) werden meer en meer mensen geofferd. Berucht is het verhaal dat de nog kloppende harten van 20.000 mensen van een veroverde stad aan de goden werden geofferd. Een ritueel dat 5 dagen duurde.
Op het terrein zijn meerdere gebouwen prachtig gerestaureerd. De uit de tempels stekende jaguar- en slangenkoppen zijn indrukwekkend. Een groot deel van het complex ligt in de droge 'jungle'. Een aantal gebouwen zijn gerestaureerd en liggen prachtig in het groen verscholen.

Onze favoriete vogel: De motmot

Tot onze aangename verrassing komen we ongelofelijk veel mot-mots tegen. Deze prachtige vogel is een van onze favorieten. Ze zijn helemaal niet schuw en we kunnen perfecte foto's maken. In Costa Rica was de dag geslaagd als we er eentje zagen en hier zitten er zomaar tientallen bij elkaar.
Langs de ontelbare kraampjes met kleurrijke souvenirs lopen we naar een iets buiten het complex gelegen cenote. Een cenote is een natuurlijke waterput waarvan je er in het droge Yucatan een aantal vindt. Vroeger was een dergelijke waterbron de aanleiding om een stad of dorp te stichten, zoals hier in Chichen Itza.
Het is bloedheet als we verder trekken. Bij het verlaten van Chichen Itza worden talloze busladingen met strandgangers uit Cancun in deze bakoven los gelaten. Even buiten het complex hebben we in een weelderige tuin een heerlijke lunch. Vier Mexicanen in klederdracht proberen een centje bij te verdienen met een aandoenlijke lokale klompendans.

Via Izamal naar Merida

De gele kerk in het ook al gele centrum van het dorpje Izamal. .

Onderweg naar onze overnachtingsplaats stoppen we even in het dorpje Izamal. Hier is uit de resten van vijftal Maya piramides een geel klooster gebouwd. Ook het dorpje is in het centrum overwegend geel. Erg mooi.

Aan het eind van de middag zijn we in Merida. Een redelijk grote stad, met een typisch Amerikaanse blokkenopbouw. Elk blok is precies 100 meter lang. Oost-west heten de staten calles en noord-zuid avenidas. Door ze vervolgens oplopend te nummeren kun je eenvoudig elk adres vinden en weet je meteen hoe ver het is. We zitten op loopafstand van het centrum en kunnen er voor het eten even een kijkje nemen. Het is gelukkig droog al verraden de grote waterplassen dat het vanmiddag heeft gehoosd.

Merida heeft een leuk historisch centrum, met kleurrijke huizen en pleinen. Waar de bebouwing somber is hangen er kleurrijke kleden uit het raam. Op korte afstand van elkaar staan twee grote kerken uit de Spaanse tijd elkaar trots aan te kijken. Op het centrale plein laten mensen hun schoenen poetsen, voeren de ontelbare duiven of genieten alleen maar van de snel in kracht afnemende zon. In de schaduw speelt een man op zijn 'zingende zaag'. Het is een ware kunstenaar, die naar eigen zeggen wel 200 nummers op zijn twee zagen kan spelen. Het klinkt in ieder geval verrassend goed. Eerst speelde hij 'la vie en rose', waarna Ien de 9e symfonie van Mozart mag spelen terwijl de man de zaag in de juiste positie houdt voor de juiste tonen. Ongelofelijk!
Annemarie heeft al om half zeven een tafel gereserveerd zodat er helaas te weinig tijd is om de op het oog erg leuke stad verder te verkennen.

In het erg gezellige restaurant neemt onze groep bezit van het groene binnenplaatsje. Voor het eten doen we eerst nog het gisteren vergeten voorstelrondje. Toch altijd leuk om te weten wat iedereen doet en welke hobby’s men heeft. Het aantal mensen uit het onderwijs valt dit keer erg mee. Slechts een stuk of zeven. Dat was in Madagaskar wel anders. Verder lijkt het een leuke groep.
Vlak voor sluitingstijd kunnen we nog net vanuit een internetcafé een mailtje naar huis sturen. Moeder had een mailtje gestuurd zei ze vanmorgen door de telefoon. Helaas niet aangekomen. Ook zet ik de eerste foto's in ons online fotoalbum, zodat ze thuis ook kunnen zien waar we zijn.
Om half elf al op bed. Morgen weer vroeg op.

 
Dag 3
Uxmal
Zaterdag 15 juli
 

Merida

We hebben gelukkig geen last van een jetlag. Als de wekker om 5 uur gaat kunnen we hem dus wel drie hoog het raam uitgooien. Snel ontbijten in een zaakje dat 24 uur open is. We waren al gewaarschuwd dat de bediening traag is, maar dat ze de eieren en toast eerst 10 minuten op de toonbank koud laten worden, voordat een van de vijf sloom voor zich uit starende bedienden uit zijn standby stand wordt gehaald, is wel heel erg lachwekkend. Gelukkig rekenen ze slechts 20% bedieningsgeld.

Het dorpje Muna

Een grappig tortilla bakkerijtje.
Indianen laten zich per fietstaxi naar de markt brengen.

De rit naar de ruines van Uxmal onderbreken we even in het dorpje Muna. De hier levende mensen zijn rechtstreekse afstammelingen van de Maya's. De vrouwen zijn gekleed in witte jurken waarop kleurige bloemen zijn geborduurd. Het is marktdag en de vrouwen laten zich er in een fietstaxi naar toe rijden. Naast groenten is er ook vers vlees verkrijgbaar, dat in grote hompen te koop hangt. De mensen zijn allemaal even vriendelijk en lachen ons vriendelijk toe.
Erg leuk is ons bezoek aan een tortilla bakkerij. Hier worden van maïs in een aantal stappen tortilla's gemaakt. De maïs wordt eerst in een grote bak gekookt en gereinigd. Het popcorn achtige maïs wordt vervolgens machinaal gekneed tot deeg, waarna het in weer een andere machine plat gemaakt, verhit en in rondjes op maat gesneden wordt. Fascinerend om te zien.

De maya ruïnes van Uxmal

Uxmal
Ring van het balspel. .

Rond half tien zijn we bij de Maya ruines van Uxmal. De grootsheid van het complex overvalt ons. Als eerste zien we de steile piramide van de tovenaar oprijzen. De piramide is een tempel voor de regengod Chac en bestaat uit 5 over elkaar gebouwde tempels. Elke nieuwe koning liet over de oude tempel een nog grotere bouwen ter meerdere glorie van hem zelf.

Het "Paleis van de Gouverneur" .

Verderop liggen in de jungle nog een paar indrukwekkend grote gebouwen zoals het 'nonnenklooster' (zo genoemd vanwege de vele kleine kamertjes), het paleis van de Gouverneur en de nog gedeeltelijk in de jungle verscholen Gran piramide. Alleen de Gran piramide mag nog beklommen worden via de steile trappen. Boven heb je een heel mooi uitzicht over het uit de jungle herwonnen complex. Het begint heet te worden en uit alle gaten en hoeken komen leguanen, op zoek naar een warm plekje in de zon.

Na een duik in de Mexicaanse Golf door naar Palenque

Na het verrassend mooie Uxmal maken we ons op voor de lange busreis naar Palenque in het zuiden. Na een paar uur bereiken we de Mexicaanse golf en volgen deze zuidwaarts. Het moet hier visrijk zijn gezien de vele pelikanen en aalscholvers. Een aantal mensen neemt een verfrissende duik in de ietwat wilde zee, terwijl de pelikanen om hen heen naar vis duiken.

Van hieruit is het nog drie uur naar Palenque. Ondanks alle onderbrekingen een zware rijdag.
In Palenque gaan we 'even' geld wisselen. De pinautomaten haperen echter en geven slechts mondjesmaat wat geld aan een willekeurige gelukkige. Al met al arriveren we pas tegen elven in het hotel net buiten Palenque. Het ziet er allemaal perfect uit. Lekker ruim en groen opgezet en een mooie grote kamer. We hebben alleen de pech dat onze kamer problemen heeft met de afvoer, waardoor het stinkt als een open riool. Morgenochtend kunnen we gelukkig wisselen.

 
Dag 4
Palenque
Zondag 16 juli
 

Palenque (Maya ruïnes)

De prachtige ruïnes van Palenque
Een fraaie afbeelding van regengod Chac.

Tot onze verbazing vertrekken we pas na negenen naar de ruines van Palenque. Het is dan ook al vreselijk druk als we bij deze bekende Maya ruïnestad aankomen. Aangezien het zondag is zijn er ook erg veel Mexicanen, die op deze dag gratis naar binnen mogen. Het is gelukkig droog, maar de klamme hitte van de snel in kracht toenemende zon doet ons al meteen flink afzien. Palenque is een van de mooiste Mayasteden die ooit is gebouwd. De tempels en piramides liggen midden in het oerwoud verscholen. De grote bloei was onder de heerser Pacal, die 68 jaar aan de macht is geweest van 615 tot 683. Rond het jaar 800 raakte de stad om onbekende redenen in verval en werd het overwoekerd door het oerwoud. Pas in 1785 werd de stad herontdekt door de Spanjaarden. De enorme tempels en piramides zijn erg goed bewaard gebleven en de belangrijkste zijn mooi gerestaureerd.

Als we het grote terrein betreden zien we aan de linkerkant de 'tempel van de inscripties', die boven op een grote piramide staat. Pas in 1954 werd hier het nog intacte graf van de grote heerser Pacal ontdekt. Prominent aanwezig is het Palacio (paleis). Een groot complex met diverse vertrekken, binnenplaatsen, wasplaatsen en een 4 meter hoge uitkijktoren. Het werd bewoond door de elite. Onze gids verteld dat de bouw van de diverse gebouwen sterk geïnspireerd is door de Maya kalender. Het aantal trappen, de richting van de kamers en dergelijke hebben allemaal link met de cycli van zon, maan, planeten en bijbehorende seizoenen.

Lekker relaxen.

De grappige Maya gids vertelt vol enthousiasme in hoog tempo de belangrijkste wetenswaardigheden. Hij gaat zo snel dat de na de rondleiding geplande jungletocht met een uur wordt vervroegd. Jammer om het mooie complex zo af te raffelen. Wij besluiten niet mee te gaan met de jungletocht en Palenque vanaf een hoge piramide lekker op ons in te laten werken. Op ons gemak bezoeken we ook de wat minder bekende uithoeken van het complex die grotendeels nog door de jungle zijn overwoekerd.

Als extraatje zien we een groep zwarte Yucatan brulapen, waarvan er eentje vlak boven ons hoofd enorm begint te brullen. Een harde knal doet ons opschrikken. Op de berg achter een van de ruines komt een grote boom naar beneden zetten. Gelukkig is daar geen pad met mensen.

In de stortregen langs het zwembad

Nog redelijk vroeg in de middag verlaten we via een pad door de jungle het park. Bij het museum nemen we een verfrissend biertje, waarna we een collectivo terug nemen naar het hotel. De groep is al terug en ligt lekker te relaxen aan het zwembad. Hun jungletocht was ook geslaagd. Snel onze zwemspullen aan en een duik in het zwembadje voor het huisje. Heerlijk. Hierna zoeken we bij het grote zwembad de groep op en gaan wat sms-sen en lezen.

Het is vandaag droog gebleven, maar het onweer die we in de verte horen, voorspelt weinig goeds voor vanavond. Het duurt niet lang of we horen de ene inslag na de andere om ons heen, terwijl de tropische slagregens tegen de rieten daken van de hutjes rondom het zwembad slaan. Als we naar bed gaan staat alles blank. Uit alle hoeken en gaten komen kikkers voor een kwaaksymfonie. Na enig zoeken vinden we de eerste boomkikker van de vakantie.

 
Dag 5
Palenque naar San Cristobal
Maandag 17 juli
 

De Misol Ha waterval en Agua Azul

De Agua Azul watervallen.

Vandaag trekken we verder zuidwaarts de provincie Chiapas in. Dit is één van de armste provincies van Mexico waar de bevolking voor het grootste deel uit kleurrijke indianen bestaat. Een uurtje ten zuiden van Palenque bezoeken we eerst de Misol Ha waterval, die in de regentijd een indrukwekkend volume heeft. Vanaf een hoog plateau stort hij zich met volle kracht in een meertje. Je kunt achter de waterval doorlopen.

De Misol Ha waterval.

Een stukje verderop liggen de bekende terraswatervallen van Agua Azul. In de droge tijd kleurt het water prachtig azuur blauw. We hebben een paar posters gezien hoe mooi dat moet zijn. Nu, in de regentijd, zijn het meer de chocolade watervallen gezien het viesbruine water. Nu er niet gezwommen kan worden deelt Annemarie ons mede dat we een half uur krijgen om de watervallen te bekijken i.p.v. het geplande anderhalf uur. Daar gaat onze geplande wandeling langs de rivier. Gelukkig hebben er meer lak aan de onzinnige inkorting en nemen ook de tijd de terrassen aan de bovenkant van de watervallen wat uitgebreider te bekijken.
Bij de ingang van het park moet er twee keer entree worden betaald. Eenmaal 'illegaal' bij mensen uit de buurt. Om kosten te drukken duiken een aantal mensen van de groep onder de stoelen waardoor er minder entree betaald moet worden. Erg grappig om al die mensen weg te zien kruipen om een paar eurocent uit te sparen.

x
San Cristobal

San Cristobal

De rest van de dag rijden we door een steeds bergachtiger landschap naar San Cristobal, de oude hoofdstad van de provincie Chiapas. San Cristobal ligt midden in het indianengebied. Rondom de stad bevinden zich een groot aantal verschillende gemeenschappen, die allemaal hun eigen gewoonten en klederdracht hebben.
We hebben een erg leuk hotelletje in het centrum.

Sergio

Op bezoek bij Sergio

's Avonds bezoeken we Sergio. Hij heeft een klein museum met indiaanse kleding. Hij vertelt honderd uit over de gebruiken en kleding van de diverse indiaanse gemeenschappen. Zijn leven staat in het teken van hulp bieden aan de achtergestelde indianen. Zo heeft hij een brandwondencentrum opgezet en heeft hij met buitenlandse hulp diverse scholen gebouwd. Een unieke man.

 
Dag 6
San Cristobal - Unieke indianendorpen
Dinsdag 18 juli
 

Indianendorp Chamula

We worden 's ochtends opgeschrikt door enorme knallen. Het blijkt het dagelijkse vuurwerk te zijn, waarmee ze elke dag weer een andere heilige eren. We zullen de komende tijd nog vaak van deze zelfgemaakte vuurpijlen opschrikken.

Met gids Alexandro op pad.

Vandaag gaan we met gids Alexandro op bezoek bij een tweetal kleurrijke indianendorpen. Rondom San Cristobal leven een groot aantal indianengemeenschappen met elk hun eigen tradities, geloof en gewoontes. Zo heeft elke gemeenschap een eigen beschermheilige die fanatiek aanbeden wordt. Chamula is één van die dorpjes. De gemeenschap is bijzonder hecht. Trouwen mag alleen met iemand van de eigen stam en buitenstaanders zijn niet welkom. De indianen zijn prachtige gekleed in blauwwitte heupiles. Fotograferen is uit den boze. Ze denken dat je door het nemen van een foto hun ziel steelt. Mensen die toch foto's maken lopen kans op een flinke afranseling.

Het dorpje Chamula
Ien wordt belaagd door verkoopsters.

Het bijzondere van Chamula is de kerk. Je ziet hier duidelijk een vermenging van het katholicisme en oude indiaanse religies. De indianen aanbidden Johannes de Doper, terwijl Jezus voor hen slechts een voetnoot in de historie is.  Een pastoor is niet welkom, want wat moeten ze met zo'n tussenpersoon terwijl ze ook direct met (het beeld van) Johannes de Doper zelf kunnen praten? Opzouten! Alleen als er gedoopt moet worden komt van er buiten even een pastoor om wat water te gieten. Hiervoor is een klein donker hoekje achter in de kerk gereserveerd. Na de laatste druppel doopwater wordt de pastoor geacht zo spoedig mogelijk de kerk te verlaten.

Ien schrijft: Als je binnen komt waan je je in een sprookje. Zó prachtig, wat een sfeer. Honderden kaarsen op de grond, elke kleur met zijn eigen betekenis. Adembenemend. En dan die geur van verse dennennaalden! Bloemenblaadjes worden rond gestrooid.Met geen pen te beschrijven. Nog nooit zo iets moois gezien. Helaas, helaas, geen foto's.

De aparte kerk van Chamula

De grond van de drukbezochte kerk ligt bezaaid met heerlijk ruikende dennennaalden. Tussen de naalden steken mensen rijtjes kaarsen aan en aanbidden op hun eigen manier Johannes. Heel apart is dat er ook aan kwade-geest uitdrijving wordt gedaan. Een soort medicijnman brengt de kwade geest met veel ceremonieel vertoon over van het slachtoffer naar een kip. Is dit gebeurd, dan wordt de kip zijn nek omgedraaid waardoor de kwade geest er niet meer uit kan. In een stil hoekje aanschouwen we al deze bijzondere gebeurtenissen.

Achter de kerk bezoeken we een huis waar een minder belangrijke heilige wordt vereerd. Er is een offerplaats ingericht, dat de uitverkoren familie voor een jaar bij mag houden. Het is een grote eer dit te mogen doen en de wachtlijst is groot. Ook hier liggen geurige dennennaalden op de grond. Planten hangen aan het plafond. De familie vindt het een eer dat we er zijn en trakteert ons op een sterk drankje.

De kleurrijke markt van Chamula

Hierna lopen we nog even over de kleurrijke markt. Het lijkt of de tijd stil staat en ik moet even nadenken of het nu 2006, 1997 (Peru), 1990 (Ecuador) of 1983 (Bolivia) is. Hopelijk kunnen we dit soort taferelen ook in de toekomst nog meemaken.

Zinacantán

Meisje uit Zinacatán
Meisje uit Zinacatán

Vanuit Chamula rijden we naar Zinacantán. Hier gaan we op bezoek bij een familie dat kleden weeft. De mensen hier hebben weer andere kleding dan in Chamula. De meesten dragen fel gekleurde wollen tunieken. Een ouder meisje zit achter het weefgetouw en maakt een kleed. De meeste aandacht gaat echter uit naar de bijzonder fotogenieke kinderen. De gids heeft geregeld dat we foto's mogen maken, uiteraard in de hoop dat we spullen van ze af zullen nemen. Wij kopen een mooie loper en de rest van de groep laat zich ook niet onbetuigd. De familie is zichbaar blij met zoveel klandizie. In het hutje krijgen we vers gebakken tortilla's aangeboden, waarna we in het busje terug naar San Cristobal stappen. Een heerlijk dagje.

 
Dag 7
San Cristobal: Cañon de Sumidero
Woensdag 19 juli
 

De "tourist trap" Cañon de Sumidero

Cañon de Sumidero

We gaan al vroeg op pad naar de Canon de Sumidero. Het is een klein uurtje rijden, waarbij we flink dalen waardoor het een stuk warmer wordt. Met een 'sjeesboot' scheuren we door de groene canon, waarvan de wanden soms 1 km boven ons uit steken. Het is grauw weer waardoor we niet echt mooie plaatjes kunnen schieten. De tour zelf is een farce. Tekenend is dat we ijsvogels en een boatbill reiger voorbij scheuren en stoppen om een foto van wat ezels te kunnen maken. De gids weet het verschil niet eens tussen een reiger en een aalscholver. Na een uurtje komen we bij een aparte begroeiing in de vorm van grote elfenbankjes. Ze noemen het hier de kerstboom en daar heeft het ook wel iets van weg. Terwijl andere boten verder de canyon in varen keren we hier om en scheuren terug. Wat kan een slechte tour een op zich mooi landschap verkrachten.

Vanmiddag wilden we San Cristobal bekijken. Het eten van gisteravond is echter niet zo goed bevallen waardoor ik de hele middag met hoofdpijn en buikproblemen op bed lig. Tegen de avond gaat het weer een beetje en eten we samen in de tuin van het gezellige restaurantje La Paloma.

 
Dag 8
Naar Guatemala
Donderdag 20 juli
 

Over de grens naar Guatemala

Met de groep hebben we heel wat uurtjes in de bus doorgebracht.

Het regent als we om 6 uur naar de busterminal lopen. De stad komt langzaam tot leven. Ook vandaag worden er weer vuurpijlen de lucht in geschoten om weer een andere heilige te eren. Met een luxe bus rijden we naar Cuidad Cuauhtemoc aan de grens met Guatemala, waar we ruim drie uur later arriveren. Vanaf de busterminal nemen we een aantal taxi’s naar de grens. De bagage puilt uit de kofferbakken en het is een wonder dat we met alle bagage bij de grens arriveren. Het is een chaotische boel. 'Kippenbussen', tuk-tuks en andere rokende en sputterende voertuigen rijden kris kras door elkaar. Wat een verschil met het nu plotseling ‘gestructureerde’ Mexico.

Te gast bij een indiaanse familie in Totonicapan

Typisch Latijns Amerikaanse "kippenbussen".

Door een schitterend landschap rijden we naar het op 2500 meter gelegen indianenstadje Totonicapan. Hier worden we in het culturele centrum opgewacht door een indiaans bandje en de gezinnen waar we de komende nacht te gast zullen zijn. Het bandje speelt vrolijke indiaanse muziek waarop we spontaan beginnen te dansen. Iedereen wacht in spanning bij welk gezin de nacht doorgebracht zal worden.

Wij gaan met de 13 jarige Paula mee. Ze spreekt gelukkig Engels want ons Spaans is niet bepaald goed te noemen. Met de tuk-tuk rijden we naar haar huis. Hier worden we verwelkomd door moeder Carmenlita en vader Pedro. De 18 jarige Juan is nog aan het werk. Hij is automonteur. Pedro is wever en werkt thuis. Hij maakt mooie riemen, boekenleggers en soms ook kleden.

In Totonicapan worden we verwelkomd door een Indiaans bandje.
We zijn te gast bij de familie van Paula. Met de tuk-tuk gaan we er heen.

De familie woont in een klein, maar gezellig huis. Paula en Carmenlita zijn traditioneel indiaans gekleed. Zoals zoveel mannen is ook Pablo westers gekleed. Elk gezinslid heeft zijn eigen slaapkamer. Het toilet is buiten. Een douche hebben ze niet. Wassen gebeurt in de grote bak waar ook in afgewassen of de was gedaan wordt.
Paula spreekt perfect engels. Ze zit op een goede school in de stad Quetzaltenango en wil over een paar jaar medicijnen gaan studeren. We hebben een redelijk luxe kamer. Er staat zelfs een TV en DVD speler. Ook andere groepsleden zitten bij betere families.

Moeder Carmenlita

's Avonds aan tafel met de familie.
We hebben heerlijk gegeten !

Het winkeltje van de buurvrouw.

Slenteren over de markt van Totonicapan

De markt van Totonicapan.
De markt van Totonicapan.

Als Paula haar huiswerk af heeft neemt ze ons mee voor een rondje door de stad. De bevolking van Totonicapan is voornamelijk indiaans. De vrouwen zijn gekleed in prachtige kledij. Na een fotootje van de kerk en het oude, gele theater bezoeken we de markt. Door de klederdracht is het een kleurrijk geheel. De mensen zijn erg vriendelijk en vinden het niet erg als er foto's worden gemaakt. Eenmaal komt een jong stel naar ons toe met de vraag of we aub een foto willen nemen. Gabi, het dochtertje van de buren, loopt met ons mee. Ze vindt het maar wat interessant met twee toeristen door de stad te lopen.


Als we terug zijn maken we op straat kennis met de familie van Pablo en Carmenlita. Een neef gaat trouwen en ze zijn bijeen om dingen te regelen. Carmenlita heeft haar best gedaan en heeft een uitgebreide maaltijd klaar gemaakt. Rijst met groenten en tortilla's. Na het eten geeft Pablo een demonstratie van zijn weefkunst. We willen wat van hem kopen, maar hij vraagt wel erg veel meer dan de winkel. Uiteindelijk kopen we twee boekenleggers. Hierna kunnen we in bed deze leuke dag nog even tegen de achterkant van onze oogleden afdraaien.

 
Dag 9
Totonicapan
Vrijdag 21 juli
 

Totonicapan

De markt van Totonicapan.

Paula is al naar school als we opstaan. In ons beste Spaans converseren we tijdens het uitgebreide ontbijt met Pablo en Carmenlita. Het is heel gezellig. Carmenlita heeft gisteren een klein ongelukje gehad met haar hand zodat we even de afwas van gisteravond en vanmorgen voor haar doen. Om half negen brengen Juan en Pablo ons in hun aftandse auto terug naar het culturele centrum. Iedereen is dolenthousiast en de verhalen worden vol vuur uitgewisseld.

 

Het kerkhof van Totonicapan.

We blijven de ochtend in Totonicapan. Met een gids maken we een rondje door de stad. Eerst lopen we naar de weverij waar Bertil en Margot vannacht hebben geslapen. Hier krijgen we een leuke demonstratie. Ien mag het ook eventjes proberen. Hierna bezoeken we het kerkhof. In het rijke deel zijn soms hele bouwwerken en kapellen gebouwd voor de doden. Aan de arme kant is het soms niet meer dan een hoopje aarde met witte kalk. Tenslotte lopen we nog even over de markt alvorens we bij een familie gezamenlijk lunchen. Drie mannen leuken het op met wat deuntjes op een gamelan.

Het kratermeer van Atilan

Het kratermeer van Atilan.

Als we na de lunch vertrekken naar het mooie, door drie vulkanen geflankeerde meer van Atilan, begint het enorm te hozen. Het dorpje Solola, waar ook de mannen nog in klederdracht rondlopen, laten we hierdoor helaas links liggen. Bij het meer van Atilan aangekomen blijkt al het moois verstopt te zijn achter een dikke wolkenbrij. Met een boot steken we van het toeristenplaatsje Panajachel in een uur over naar het op de andere oever gelegen San Pedro La Laguna. Dit dorpje is een stuk relaxter en wordt voor een groot deel bevolkt door bejaarde hippies. Het stortregent nog steeds als we aanmeren. Een man en drie jongetjes brengen in de stromende regen onze bagage naar het wat hogerop gelegen hotel.

Als we 's avonds via allerlei 'kruip door, sluip door' weggetjes op zoek gaan naar een restaurantje lijken de smalle paadjes veranderd in snel stromende riviertjes. We komen bij een leuk restaurantje terecht van een Nederlandse eigenaar. Droog onder een afdakje is het heel gezellig. Het eten smaakt ook best en de drank vloeit rijkelijk.

 
Dag 10
San Pedro La Laguna (Meer van Atilan)
Zaterdag 22 juli
 

Meer van Atilan

Uitzicht vanuit ons hotel over het meer.

Het eten van gisteravond is niet best gevallen, zodat we de wandeling in de omgeving van vanmorgen maar laten lopen. Er zijn helaas meer thuisblijvers. Een aantal is al om 5 uur vertrokken om een berg te beklimmen. De geplande vulkaanbeklimming ging niet door omdat de regering op de klim extra belasting heft waardoor de tour plotseling 'te duur' ($5 pp extra) werd. De sportievelingen werden beloond met een prachtig uitzicht. Wij blijven in de buurt van het hotel. Het is weer droog en in de middag worden we verblijd met een blauwe lucht.

Op bezoek bij de Sjamaan (tovenaar)

De tovenaar (`Sjamaan`')

's Middags bezoeken we een plaatselijke Maya tovenaar, sjamaan genoemd. In de stromende regen rijden we met een aantal tuktuks in colonne naar het bovenaan de stad gelegen hutje van de sjamaan. De sjamaan is een prachtige artistieke man, die ons inwijd in het spirituele leven van de Maya's. Opmerkelijk is zijn uitspraak dat volgens de Mayakalender in 2012 weer een omwenteling op aarde plaats vindt. Het begin van een nieuwe tijd en wereldorde. Nog even genieten dus van ons huidige heidense leventje.

De Maya horoscoop.

Van iedereen wordt aan de hand van de geboortedatum een horoscoop getrokken. Elk groepslid krijgt uitvoerig te horen wie hij of zij is en wat de Maya goden in petto hebben. De Maya's kennen 20 'sterrenbeelden', gebaseerd op de Maya kalender en de hierbij horende 20 daagse cyclus van de maan. Ien blijkt een kolibrie te zijn en net als alle anderen bijzondere gaven te bezitten. Ik ben een poema en heb maar liefst 6 ogen waarmee ik alles kan zien en aanvoelen. Deze uitleg duurt zo lang dat er van de geplande ceremonie niet veel meer komt. Nadat even alle windrichtingen zijn aanbeden snellen we in de tuk-tuks weer naar ons hotel beneden.

's Avonds eten we weer in het 'diarree restaurant' aangezien het alternatief gesloten is. We delen de tafel met Erwin en Miranda en kletsen heel gezellig over Afrika en andere reisbestemmingen.

 
Dag 11
Chichicastenango
Zondag 23 juli
 

Het is prachtig helder weer als we de boot terug nemen naar Panajachel. De drie vulkanen die uit het enorme kratermeer van Atilan opreizen lachen ons in volle pracht toe. Vanaf het dak van de boot genieten we er een vol uur van en stappen met weemoed in Panajachel van boord.

Flitsbezoek aan de markt van Chichicastenango

De markt van Chichicastenango

Het is 2 uur rijden naar de beroemde zondagsmarkt van Chichicastenango. Het is enorm druk. Het hele centrum is veranderd in een kleurrijke markt. Door een minder gelukkige omzetting in het programma (vanwege de gewijzigde vlucht) hebben we hier niet overnacht om een hele dag van deze topper te genieten, maar mogen we als echte Japanners op het drukste moment van de dag twee uurtjes in sneltreinvaart over de markt rauzen. Als Annemarie ook nog zegt dat we 'lekker lang' de markt kunnen bekijken wordt wederom pijnlijk duidelijk dat het reizen per groep in 20 jaar (voor ik Ien leerde kennen reisde ik ook met groepen) erg is gedevalueerd en vercommercialiseerd. De reis is op veel plaatsen al erg vluchtig geweest, maar op deze dag is het gevoel een zo verfoeide Neckermann toerist te zijn wel erg sterk. De eerste jaren even geen groepsvakantie meer.

Kleurrijke souvernirs
Chichicastenango

We maken de keuze om maar niet te lunchen of de interessante kerk te bekijken en lopen twee uur over de markt. Ondanks de ontelbare toeristen (daarom gaan we zelf meestal al om 6 uur naar zo'n markt) is het een hele leuke markt. Veel indianen uit de omliggende dorpen proberen hun spullen, variërend van prachtig handwerk tot goedkope toeristenrommel, te slijten. De concurrentie is moordend. We kopen een kleurrijke doek en twee leren riemen. Grappig is dat we tussen al die kleine mensen ware reuzen lijken. Ik maak van de 1.58 lange Ien een foto waarbij ze een kop boven de menigte uit steekt!

De 'echte' markt wordt nauwelijks door toeristen bezocht. Het is een lust om op een stil plekje al die bedrijvigheid te zien. Op een binnenplaatsje worden varkens verhandeld. De luid krijsende dieren worden na gedane zaken in zakken afgevoerd.

De oude hoofdstad Antigua

Antigua.

Nog lang niet voldaan vertrekken we vroeg in de middag naar Antigua, de oude hoofdstad van Guatemala. Omdat de inwoners de Spaanse bezetters niet zo mochten, is de hoofdstad ‘voor straf’ verplaatst naar Guatemala City. Achteraf een zegen voor de stad. De tijd heeft hierdoor stil gestaan en het historische centrum is grotendeels intact gebleven. De toeristen hebben de stad ook ontdekt en lijken deze in het centrum zelfs overgenomen te hebben. Vreemd genoeg doet het weinig afbreuk aan de gemoedelijke en historische sfeer.

Antigua.

Het hotel ligt iets buiten het centrum. Overdag kun je zonder problemen naar het centrum lopen, maar 's avonds is het beter om een taxi te nemen. De verlaten en slecht verlichte straten ogen dan ook erg onveilig.
Vanaf de prachtig versierde gele kerk La Merced loop je de calle de Santa Catalina in. De gele Santa Catalina poort die over het historische straatje is gebouwd met daar achter de prachtige Agua vulkaan is een lust voor het oog. Iets verderop bruist de stad rondom het centrale plein Parque Central. Een band speelt ritmisch op trommels terwijl aan de andere kant weer één of andere heilige wordt geëerd door mannen met maskers van Spaanse conquistadores.
We eten in de tuin van een heel gezellig restaurantje. Vooral het overheerlijk minikaasfondue (voorgerecht) zullen we niet snel vergeten. Ook de wijn smaakt goed. Al met al ingrediënten voor een heel gezellige avond.

 
Dag 12
Antigua - Pacaya vulkaan
Maandag 24 juli
 

's nachts naar de actieve Pacaya vulkaan

De ingang van het park

Om 2 uur 's nachts vertrekken we met z'n elven voor een dagexcursie naar de actieve vulkaan de Pacaya. Ien twijfelt lang, maar de combinatie donker, korte nachtrust en mogelijk gevaar doen haar besluiten niet mee te gaan.
Voor we richting vulkaan vertrekken halen we twee gewapende agenten op van de toeristenpolitie. Zij moeten onze veiligheid vannacht garanderen. In het verleden zijn een aantal zeer ernstige incidenten geweest rondom de vulkaan. Sinds de invoering van speciale toeristenpolitie 3 jaar terug is het gelukkig weer veilig.
Het is ruim anderhalf uur rijden tot we aankomen in het dorpje San Fransisco bij de ingang van het park. Het is gelukkig droog. Tot half twee heeft het gegoten. Met de gids gaan we de berg op. Politieman voorop en eentje helemaal achteraan. De eerste paar honderd meter zijn behoorlijk steil. Hierna gaat het geleidelijk omhoog. We doen het rustig aan en stoppen regelmatig om iedereen bij elkaar te houden. De vulkaan is erg actief en we zien in de verte door de lava rood gekleurde gaswolken die de vulkaan uitstoot.

Pacaya vulkaan
Pacaya vulkaan

Na anderhalf uur verlaten we de bebossing en lopen we over het grofkorrelige as naar een uitzichtpunt. Als we over de rand kijken, stokt onze adem. Fel oranje gekleurde lavastromen vinden luid krakend hun weg naar beneden. We staan een paar honderd meter onder de top, maar door de grote activiteit komen de lavastromen helemaal tot hier. De gids heeft een touw meegenomen, waarmee we door het mulle gruis af kunnen dalen naar de hete lavastroom. Het is ongelofelijk heet en je kunt maar een paar seconden vlak naast het langzaam stromende magma staan.

Pacaya vulkaan

De gids prikt met een stok in de lava, die meteen vast zit in de stroperige brij alvorens vlam te vatten. Een uniek plekje, zeker zo in het pikkedonker. De moeizame beklimming door het gruis naar de top is helaas niet meer mogelijk. De vulkaanwand is gedeeltelijk ingestort waardoor het pad onbegaanbaar is geworden. Erg jammer voor bezoekers die de vulkaan over een tijdje beklimmen als deze minder actief is. We lopen nog naar een uitzichtpunt voor de zonopkomst. De zon blijft echter achter de wolken, maar het uitzicht is prachtig. Als het licht wordt, gaan we weer naar beneden. Zo in de ochtendkleuren zijn de omliggende vulkanen, die opdoemen uit de wolken, prachtig om te zien.

Voor de 2e keer naar de indrukwekkende Pacaya vulkaan

Pacaya vulkaan

Rond 10 uur zijn we weer terug in Antigua. Ien is met Lies, Ali en Regina ontbijten en komt even later terug. We bekijken de spectaculaire foto's en film. Als ik vertel dat de klim heel erg mee viel en het tegenwoordig een stuk veiliger is, besluiten we vanmiddag samen nog een keertje te gaan. Bij een bureautje boeken we een middagtour en zitten een uurtje later met 11 anderen in een busje naar de vulkaan. Bij de vulkaan aangekomen blijkt de belofte dat er drie gewapende mannen mee gaan een loze te zijn. Gelukkig hebben we een grote groep en lopen er wat mensen mee met een paard, waar de afvallers gebruik van kunnen maken. In anderhalf uur beklimmen we de vulkaan en komen dan op hetzelfde punt aan als vannacht. Ook overdag is het prachtig. Het kleurt wat minder op, maar de lavarivieren zijn perfect te zien.

Pacaya vulkaan
Pacaya vulkaan

Ook Ien is helemaal onder de indruk van het imposante landschap. Samen met de gids loods ik Ien aan een touw naar beneden. Ze staat 1000 angsten uit, maar is apetrots als ze even later vlak naast de lavastroom staat. Het gesteente is overdag nog beter te zien. De stroom is ten opzicht van vanmorgen ook wat aangezwollen, wat het nog imposanter maakt. De bosjes waar ik vannacht nog had gestaan zijn door de oprukkende lava in brand gevlogen.

Pacaya vulkaan

We blijven lekker lang boven en hebben zo ruim tijd om dit natuurverschijnsel op ons in te laten werken. Ik ben blij dat we vanmiddag terug zijn gegaan zodat Ien het ook kon zien. Een hoogtepunt van de reis. We hebben ook de mazzel dat het vandaag voor het eerst in dagen 's middags niet regent, al horen we later dat in Antigua enorme hagelstenen zijn gevallen.

's Avonds eten we weer in het gezellige restaurant van gisteravond. Weer zo'n heerlijk kaasfonduetje vooraf. Tijdens een hevige onweerbui wordt op het centrale plein kleurrijk vuurwerk afgestoken voor weer één of andere heilige. Ze hebben hier elke dag wel een feestje, zoveel heiligen worden er aanbeden.

 
Dag 13

Naar Copan (Honduras)

Dinsdag 25 juli
 

Rijdag naar Honduras

Het leuke Antigua zit er helaas al weer op. Via de drukke miljoenenstad Guatemala rijden we naar de grens met Honduras waar we morgen de Copan ruines zullen bezoeken. Guatemala city is een gevaarlijke stad. Alleen dit jaar zijn er al 3400 mensen vermoord! We moeten dwars door de stad zodat de relatief korte route naar Honduras een groot deel van de dag in beslag neemt.

De grensovergang gaat soepeltjes. Even een stempeltje en dan langs de slagboom, die voor elke passant handmatig open en dicht wordt gedaan. Copan ligt net over de grens. Het blijkt een klein, maar gezellig dorpje te zijn. Ons hotel ligt boven aan een steile weg vanaf de centrale plaza. Nadat we de spullen hebben gedropt is er in het dorpje gebak. Margot is jarig! De chocoladetaart vult zo goed dat we eerst een uurtje gaan internetten voor we bij Via Via gaan eten. Het is zowaar droog zodat we lekker buiten zitten.

Dag 14
Copan ruïnes
Woensdag 26 juli

De Maya ruïnes van Copan

Onze groep.
Copan

We zijn al vroeg bij de Maya ruïnes van Copan. Copan was één van de belangrijkste Maya steden en kende ook rond 800 na Chr. zijn hoogtepunt. Het ligt midden in de jungle en is nog voor en groot deel overwoekerd. Je kunt je niet voorstellen dat er in een straal van 30 km alle bomen waren gekapt en zich hier een complete stad bevond.

De gids vertelt weer uitgebreid over de Maya kalender en hoe je kunt tellen in het 20 tallig Mayastelsel. Het bijzondere aan Copan is dat ter ere van de ongeveer 27 koningen die hier hebben geregeerd hoge beelden, steles genaamd, staan opgesteld. Deze heersers hadden grappige namen als 'Rook Jaguar', '18 konijn' of 'Rook Slang'. De tempels en steles zijn voorzien van hiëroglyfen waarop de geschiedenis van bijna de gehele dynastie is uitgebeeld. Het heeft vele jaren gekost om deze hiëroglyfen te ontcijferen. Tegenwoordig kan een beetje gids al uitleggen wat er staat.

x
Ara

Voor archeologen is de 'hiëroglyfentrap' het belangrijkste Mayadocument dat ooit gevonden is. Hierop is het bijna volledige verhaal opgetekend van de Maya's dynastie, die hier 400 jaar floreerde. Het heeft 100 jaar puzzelen gekost om deze trap in 1990 volledig kunnen te herbouwen.
De afbeeldingen in Copan zijn veel dieper uitgesneden. Hierdoor zijn er ondanks de erosie nog veel details te zien.

Eén van de bekende `steles` van Copan
Copan

Na de rondleiding blijven gaat de groep terug naar het dorp. Wij blijven nog een beetje rond kijken. Het handboek zegt dat je voor Copan minimaal een dag uit moet trekken, maar na de rondleiding van 3 uur heb je alles eigenlijk wel gezien. We lopen nog een rondje en laten op een stil plekje alles even goed op ons inwerken. Af en toe vliegt er een vogel langs, zoals de kleurrijke mot-mot of de grappige oropendula.
Op het complex vliegen ook een tiental gekortwiekte ara's rond. Het gekrijs is over het hele complex te horen. Hoewel ze tam zijn, heeft het wel wat om deze prachtige vogels rond te zien vliegen. Bij de ingang struint er ook een agouti rond.

Tegen drieën gaan we terug naar het dorp. Het is een km lopen. Die km blijkt wel erg lang te zijn als we de verkeerde kant oplopen. Wel een leuke wandeling waarbij we mooie vlinders en enorme rupsen zien. Als we onze fout ontdekken nemen we maar een tuk-tuk terug naar het hotel.

Op bezoek in het weeshuis

Weeshuis Copan

We zijn maar net op tijd terug om mee te gaan naar het door Baobab gesponsorde weeshuis. De groep heeft geld ingezameld. Erwin, Miranda en Letty hebben hiervan inkopen gedaan, variërend van twee bezems tot een zak bonen. Met de halve groep lopen we naar een klein hutje aan de bovenkant van het dorp. Hier worden in een minihuisje 30 weeskinderen opgevangen. Ze slapen in slechts 2 kamers. Eén voor de jongens en één voor de meisjes. Per kamer staan er slechts 2 grote bedden. Onvoorstelbaar. Alsof het niet al veel te klein is worden hier overdag ook kinderen van werkende ouders opgevangen.

Weeshuis Copan

Als we aankomen worden we spontaan, maar chaotisch ontvangen. Alle kinderen rennen door elkaar heen en proberen zoveel mogelijk ballonnen, pennen, wuppies of stukjes zeep te 'scoren'. De sterksten hebben hun zakken vol, terwijl de kleintjes ontroostbaar zijn als hun wuppie wordt afgepakt. Gelukkig wordt niet alles uitgedeeld en blijven de schoolspullen achter voor degenen die het echt nodig hebben. Na een paar knuffels gaan we er 10 minuten later weer vandoor.

Net buiten het dorp is een hotel waar je lekker naast het zwembad kunt liggen. Het kaartclubje is er ook. We bestellen een daiquiri en een pina colada, die zo waterig zijn dat we ons afvragen of er wel alcohol in zit.
's Avonds hebben we een tafel gereserveerd in een restaurant waar de gerechten en drankjes op het hoofd worden uitgeserveerd. Het restaurant zelf lijkt van buiten wel een verlichte kerstboom. Binnen is het ook heel gezellig. Alles is van hout en op elke tafel staat een romantisch kaarsje. We komen hier heel gezellig in gesprek met Gijsje en Corneel uit Den Haag. In Antigua hadden we ze ook gezien en even samen in de plensregen vuurwerk gekeken. Zijn moeder woont al een paar jaar in Guatemala en is nu al voor de 3e keer een paar weken op bezoek. Het zijn heel gezellige lui en als het eten, kaaspotje op kolen met nachos, ook prima blijkt te zijn, hebben we het helemaal naar ons zin.
Terug in het hotel kletsen we nog even na met een groepje en liggen we weer laat op bed.

 
Dag 15
Naar Rio Dulce
Donderdag 27 juli

De steles van Quiriguá

Na het korte uitstapje naar Honduras gaan we terug naar Guatemala. Vanmiddag willen we vroeg in de 'junglelodge' Tijax aan de Rio Dulce zijn. Een studentendemonstratie gooit echter roet in het eten. Ze hebben de weg geblokkeerd als protest tegen de slechte voorzieningen voor studenten. Bij een pompstation langs de kant van de weg wachten we de gebeurtenissen af. Om de tijd te doden bridgen we een paar spelletjes met Eugene en Maria. Als er om 11 uur nog geen schot in zit wordt er een lokaal iemand gecharterd om ons via binnenweggetjes om de blokkade heen te loodsen. Dat hadden er meer bedacht en het is een hele toer om de bus op de smalle wegen langs tegenliggers te loodsen. Met grote vertraging vervolgen we onze weg.
Halverwege de middag stoppen we nog even bij de steles (standbeelden) van Quiriguá Het is een beetje meer van hetzelfde. Iets groter dan die van Copan, maar voegt verder weinig toe.

"Jungle lodege" aan de Rio Dulce

Vogelspin in ons huisje

Rond vijven zijn we bij de rivier Rio Dulce. Vanuit het dorpje worden we in 2 minuten naar de overkant gebracht, waar naast een jachthaven onze 'junglelodge' ligt.
De huisjes zijn in en om een moeras neergezet en zonodig per vlonder bereikbaar. Zo op het oog niet best onderhouden, maar dat lijkt het al snel in zo'n natte omgeving. We slapen met z'n achten in een huisje met 4 kamers. Er is een gezamenlijke douche en kookgelegenheid. Het zal aanvankelijk wel gebouwd zijn als appartementje, maar leverde het in vieren splitsen meer op. Een aantal groepsleden en de reisleidster hebben het wat beter met een eigen huisje en privé voorzieningen.

Al met al een wel erg mager onderkomen dat onterecht als 'duurzaam ecologisch' wordt aangeprezen. De op internet aangeboden mogelijkheden blijken slechts lokkertjes zijn. Raften is om onduidelijke redenen niet mogelijk en het natuurreservaat is onbereikbaar omdat de overal gepromote kajaks er gewoonweg niet zijn. Het zal de meeste groepsleden overigens een worst zijn. Er is een zwembad en er is bier. Meer hebben ze niet nodig. Plotseling worden we opgeschrikt door Letty. Ze heeft een vogelspin in haar kamer. Nadat ik de spin uit de kamer heb gewerkt, kunnen we het prachtige dier uitvoerig bekijken. Even later is het in ons huisje weer raak, als een schorpioen uit het toilet komt zetten. Komt vast op al die kakkerlakken af.
Na een verfrissende duik in het zwembad en het gezamenlijke avondeten liggen we vroeg op bed.

 
Dag 16
Rio Dulce
Vrijdag 28 juli

Dure ochtendwandeling

De groep heeft bij een gebrek aan opties gekozen voor de ochtendwandeling naar de achter het guesthouse gelegen 'jungle'. Het blijkt een farce te zijn, waar de gids in 2 uur tijd bijna 300 euro aan over houdt. Via een kort pad op planken door het moeras, waarbij je je voeten niet droog houdt, komen we bij een in cultuur gebracht landschap. Er is aan dieren of vogels helemaal niets te zien, terwijl het open landschap zich daar prima voor zou lenen. Na een korte wandeling komen we bij een uitzichttoren en kunnen constateren dat er veel bos is weg gekapt. De toren staat midden in een rubberboomplantage, waar we even bij het proces stil staan. Omdat we vandaag ook nog naar Livingstone gaan, zijn we al voor achten terug. Geef mij zo'n baan.

Boottocht naar Livingstone

Fort aan de Rio Dulce

De boottocht naar Livingstone aan de monding van de rivier maakt gelukkig veel goed. We varen eerst een stukje de andere kant op naar een schattig klein fort uit de Spaanse tijd. Iedereen hangt aan de lippen van Bertil als hij vol verve vertelt hoe de slaven hier binnen kwamen en verhandeld werden. Lachen als alles verzonnen blijkt te zijn.

Boa constrictor

De vrij brede rivier kent een aantal kleine aftakkingen. Hier gaan we op zoek naar reigers, aalscholvers, pelikanen en andere vogels. De gids heeft haviksogen en vindt in het dichte groen een grote boa constrictor.

Flores: Uitzicht over het meer van Petén

Livingstone is een gezellig dorpje. De bevolking is voornamelijk afkomstig van zwarte slaven. Het ademt dan ook een heel andere sfeer uit dan andere dorpen. We drinken hier wat en varen vroeg in de middag weer terug naar Rio Dulce. Hier vandaan is het een paar uur met onze bus naar het leuke dorpje Flores. Flores is gebouwd op een eiland in het meer van Petén. We hebben een leuk hotelletje met uitzicht over het meer. In het zwembad genieten we van een mooie zonsondergang. Aan het water eten we een heerlijke pizza. Weer eens wat anders na al die Mexicaans bonen.

 
Dag 17
Tikal
Zaterdag 29 juli

Tikal: Mayatempels in de jungle

Tikal: Ruìnes in de jungle.

Voor menigeen zijn de jungle-ruïnes van Tikal het hoogtepunt van deze reis. We zijn dan ook erg benieuwd als we om 6 uur vertrekken naar het park. Precies op het moment dat het park open gaat (7 uur) komen we aan, zodat we meteen door kunnen. Langs de 15 km lange weg door het groene park naar de ruïnes staan vele borden die je waarschuwen voor overstekende jaguars, neusberen, fazanten, herten en zelfs slangen.
Tikal is een enorm complex, waar alleen de grootste tempels zijn uitgegraven. Majestueus steken ze uit boven de jungle. Ook hier was rond het jaar 900 geen boom te vinden en was het hele gebied een drukke stad met grote tempels, winkels en huizen.  De Maya’s gebruikten hout om cement te maken waardoor alle bomen in de wijde omgeving waren gekapt. Tikal is rond de jaartelling gesticht en werd ongeveer in 900 voorgoed verlaten. In dezelfde tijd als de andere grote Maya steden. Waarschijnlijk vanwege een langdurige droogte, waardoor de heersers het vertrouwen van de bevolking verloren. Zij hadden immers contact met de regengoden en nu de regen weg bleef kon de bevolking al die poespas er omheen, inclusief mensenoffers,  missen als kiespijn. Aldus één van de theorieën.

Tikal: Toecans
en apen volop.

Schorpioen

De gids leidt ons eerst door een gebied met grote kans op wild, voor we de grote ruïnes gaan bekijken. We worden rijkelijk beloond. Al snel komen we een groep spinapen tegen, terwijl een stukje verderop brulapen hun ochtendkostje bij elkaar schrapen. Ien ontdekt de eerste kleine toecan (aracari). In het gras loopt een enorme schorpioen en op een boomstam vindt de gids de afgeworpen huid van een harige vogelspin. Als klap op de vuurpijl vliegt er tot tweemaal toe een groep grote toecans over. Ons portie natuur hebben we al snel te pakken vandaag!

Met de gids bekijken we op het grote complex de grootste tempels. Vroeger kon je ze beklimmen, maar na een tweetal fatale buitelingen dit jaar mag het niet meer. Een tempel is nu voorzien van een houten trap zodat we toch nog de jungle van boven kunnen bekijken. Hier zie je pas hoe groots het complex is. We zijn wel verrast dat vergeleken met bv Chichen Itza en Uxmal, zoveel ruïnes nog niet zijn gerestaureerd. Zoals altijd een kwestie van geld, maar verbazingwekkend voor zo’n belangrijk complex is het wel.

Tikal.
Tikal.

Rond lunchtijd gaat de groep terug naar Flores. Wij hebben later op de dag een busje gereserveerd. Op de centrale plaza beklimmen we een tempel. Het is inmiddels bloedheet geworden, zodat we snel weer beneden zijn. Plotseling horen we een enorm gegil. Even denken we dat er iemand van de tempel is gekukeld, maar er blijkt een knalgroene slang uit een boom gevallen te zijn tussen een groep mensen. Het dier schrok zich helemaal rot en klom weer in de boom. De anderhalf meter lange slang heeft zo’n schutkleur dat het minuten duurt voordat we hem tussen de bladeren ontdekken.

We kiezen vanmiddag voor een weinig bezochte route naar een afgelegen tempel. Hier is de kans op wild het grootst. We zien dan ook de ene na de andere groep spin- en brulapen. Bij elke groep staan we even stil. Het blijft leuk. Vroeger dan gepland nemen we om drie uur al het busje terug naar Flores. Hoewel de handboeken een bezoek van twee dagen aanraden hebben we het gevoel Tikal goed gezien te hebben.

In Flores gaat Ien op souvenirjacht en besluiten we de dag met een lekker pizza.

 
Dag 18
Belize: Caye Caulker
Zondag 30 juli

We vertrekken om 7 uur vanuit Flores naar Caye Caulker, een eilandje voor de kust van Belize. Er is een privé bus geregeld die ons het hele eind brengt. Het is drie uur rijden naar de grens, waar we met alle spullen de douane passeren.

Caye Caulker

In Belize is het een uur vroeger, zodat we al vroeg in de middag aankomen in Belize City. Belize City is wel de grootse stad van het land, maar niet de hoofdstad. Dat is het bij de meeste mensen onbekende stadje Belmopan. Heel apart is dat we bij het binnenkomen van de stad dwars door een kerkhof rijden. Links en rechts van de weg zijn lukraak graven neergezet en het lijkt alsof iedereen mag graven waar hij wil.

Caye Caulker

In Belize city nemen we een snelle boot, die ons in 45 minuten naar het eiland Caye Caulker brengt. Het eiland is verdeeld in een bewoond deel en een door een klein kanaal afgescheiden natuurpark. Het dorpje is helemaal ingesteld op het kleinschalige toerisme. Er rijden behalve een politieauto geen auto's op het eiland. Degenen die geen zin hebben de kleine afstanden te lopen nemen de fiets of een grappig elektrisch golfkarretje. Ondanks de vele toeristen ademt het eiland een Caribische sfeer uit. De enige muziek die ze lijken te kennen is die van Bob Marley. In de straten lopen heel wat maffe figuren rond. De één nog grappiger dan de ander, wat de gemoedelijke sfeer alleen maar ten goede komt.
We lunchen met de groep in een restaurant op palen in de zee. Zelden zo lekker garnalen gegeten. Ze noemen het quesodilles. Dit zijn tortilla's met gesmolten kaas en een willekeurige dressing. Moeten we thuis ook eens proberen!

's Middags even snorkelen in het ondiepe water voor het hotel. Het is niet veel, maar onder de steiger vinden we toch wat gekleurde visjes en een kleine rog.

 
Dag 19
Caye Caulker
Maandag 31 juli

Snorkeltour in het koraalrif van Belize

We kunnen eindelijk eens lang uitslapen. De bewolking van vanmorgen is opgetrokken als we om 11 uur met z'n dertienen met de boot uitvaren voor een dagje snorkelen. De boot is wat klein en er is geen plek om de bagage droog te houden. Ondanks de lage snelheid zijn we door het opspattende water al snel kletsnat. Twee vuilniszakken moeten de spullen enigszins droog houden.

Na een half uurtje leggen we aan bij onze eerste snorkelplaats. Ien krijgt een perfect reddingsvest en kan zo ook het prachtige Belize Barrièrerif bekijken. Het water is kristalhelder en we kunnen het levende koraal mooi zien zwieren op de stroming. Vooral de paarse waaiers zijn prachtig. Op sommige plekken is het koraal fel van kleur. Doorgaans zien we alleen dood bruin koraal, maar dat is hier helemaal anders. Er zijn niet zoveel vissen te zien, maar bij elkaar toch een bonte verzameling van gele, paarse en bruinrode exemplaren. We blijven lekker lang in het water en genieten met volle teugen.

Tien minuten verder varen is een geul in het rif. Hier gaan we met een gids in het water. Deze tijd van het jaar verlaten volwassen zeekoeien de zoete rivieren en komen ze naar deze plek om te paren. Het water is door de stroming een beetje troebel. Ien is ook mee. Ze heeft geen flippers zodat ik haar duw om het gelukkig lage tempo te kunnen volgen.

Zeekoeien !

Na een paar minuten doemt het silhouet van een zeekoe op. We blijven op eerbiedige afstand, maar kunnen hem of haar goed zien. Langzaam verdwijnt de kolos. We zwemmen er nog even achteraan, maar zien het prachtige dier niet meer terug. Al met al een unieke ervaring.
Weer even verderop gaan we het water in bij een wrak. Door de openingen in het wrak ontstaat er een stroming die talloze vissen aantrekt. Het schip is 20 jaar geleden gezonken en de eerste koralen beginnen zich langzaam op het schroot te vestigen. De grote scholen vis doen je denken in een zeeaquarium te zijn beland.

Zusterhaaien

Na drie duiken is het tijd voor de lunch. We gaan aan land op het noordpuntje van Caye Caulker. Het noordeiland is natuurreservaat en behalve een uitkijkpost onbewoond. De uitkijkpost is helaas uit de wind gebouwd waardoor we lek geprikt worden door de zandvlooien. Als ik Ien help bij het verjagen van de zandvlooien tijdens het plassen tel ik er zo'n 50 op mijn rechter benedenbeen. Gelukkig houden ze niet van rook zodat een paar brandende kokosnoten ze op een afstandje houden. Op een zelf gemaakte barbecue wordt een klein hapje klaar gemaakt. Knoflookbrood en een onbestendig stukje kip.
Na een uurtje gaan we weer verder. Er moeten hier zeepaardjes leven. Ik dacht dat die alleen maar op diepe stukken in Sulawesi en de Filippijnen voor komen. De verbazing is dan ook groot als de gids vlak bij het dorp tussen de ondiepe mangroves naar de diertjes zoekt. We blijven in de boot terwijl hij er eentje probeert te vangen. Helaas voor ons laten ze zich vandaag niet zien.

Zwemmen tussen haaien en roggen

Roggen.

De laatste duik is bij 'Shark Ray alley'. Op deze plek worden roggen en ongevaarlijke zusterhaaien regelmatig gevoerd. Het geluid van een buitenboordmotor associëren ze daarom met voedsel, waardoor ze naar onze boot toe komen. Als we in het water liggen zwemmen we dan ook meteen tussen de grote roggen en redelijk grote zusterhaaien. Fascinerend te zien hoe die dieren onder je door zwemmen. Op een moment zwommen er wel 8 roggen onder ons terwijl er even verderop een groepje van 3 zusterhaaien in formatie aan kwam zetten. Al weer een moment om nooit te vergeten.

Rond half zes zijn we terug in het hotel. Hier blijkt de zon meedogenloos toe geslagen te hebben. Ondanks regelmatig insmeren zijn vooral de bovenbenen aan de achterkant bij velen knalrood verbrand. Ien lijkt helemaal een zontomaatje. De volgende keer dus nog beter smeren. Vooral tussen het snorkelen in.

Verkoolde kippen op de barbecue

Big fat barbecue pappa

's Avonds heeft Annemarie een barbecue op het strand geregeld. Iedereen verwachtte iets leuks bij een kampvuur, maar dat viel een beetje tegen. Bij één van de vele kleurrijke eilandbewoners, een ca 200 kg zware dikbuik, schuiven we vlak voor het hotel aan bij wat picknick tafels. Dikbuik wil niet dat we een salmonella besmetting oplopen en maakt speciaal voor ons verkoolde kip klaar. Alleen het oppakken ervan bezorgde je zulke zwarte handen dat je in één keer een heel houtskool schilderij kunt maken. Er is ook kreeft, vis, groente en superpikante rijst. Na een paar happen weten we meteen waarom de honden hier er zo goed doorvoed uitzien. Dan maar aan de punch. Er is een vat van 15 liter klaar gemaakt, bijna een liter per persoon! Die gaat dus niet op en dat weten de eilandbewoners ook. Eerst een glaasje mee drinken en even later flessen vullen voor thuis.
Ondanks alles hebben we best een gezellige avond. Lekker met Lies en Ria gekletst. Gezellige 'meiden'.

 
Dag 20
Terug naar Mexico
Dinsdag 1 augustus

Reisdag naar Playa del Carmen (Mexico)

Er staat ons vandaag een lange reisdag te wachten. Vanuit Caye Caulker moeten we terug naar Playa del Carmen. Hier vandaan vliegt de groep donderdag terug naar huis. Wij hebben lekker nog een weekje en gaan de 10e pas naar huis.

Vanmorgen dus vroeg op en met de boot naar Belize city. Vervolgens met een gammele bus naar de grens met Mexico. De bus is overboekt zodat er vier mensen de drie uur moeten staan. Een grappige situatie ontstaat als het begint te gieten en de dakramen niet tijdig worden gesloten. Eugene en Maria zetten maar een paraplu op. Bij de grens 'repareren' we ons visum. De sukkel in Cancun had ons niet de gevraagde dagen gegeven en op mijn vraag of we wel 30 dagen hadden bevestigend geantwoord. Ondertussen had hij op het formulier slechts 26 dagen geschreven. Aan deze grens wordt het soepeltjes omgezet in 60 dagen.

Vanaf de grensplaats Chetumal hebben we een luxe airco bus. Bij het instappen wordt de hitte een groepslid te veel. Er blijken twee rijen voor de bus te staan. Eentje zonder bagage om in de bus te stappen en eentje met bagage die eerst onder in de bus moet. Ik sta in de verkeerde rij en loop in mijn onschuld Annemarie achterna naar de bagageruimte. Met schuim om haar mond stapt een groepslid naar me toe en gaat helemaal uit haar dak, om op a-sociale wijze te vertellen dat er ook een rij staat voor de bagage en zij toch echt eerst is. Ze schaamt zich later zo over haar gedrag dat ze ons niet meer onder ogen durft te komen.

Het is ongeveer 5 uur rijden naar Playa del Carmen, waar we rond half negen aan komen. Met de koffers lopen we 5 blokken naar het midden in het toeristische centrum gelegen hotel Mayan Brick. Ien is meteen helemaal weg van Playa del Carmen. Een aaneenschakeling van gezellig ogende restaurantjes, hotelletjes en souvenirwinkels. Als we hier maar wegkomen.

Met Anske eten we in een heel gezellig restaurantje. Cocktailtje (aardbeien daiquiri). De inktvisringen van Anske zijn de lekkerste die we ooit hebben geproefd en de gebakken vis (Ien) en garnalen (Jos) mochten er ook zijn. Tegen twaalven verlaten we pas het restaurant na een heel gezellige avond.

 
Dag 21
Playa del Carmen
Woensdag 2 augustus

Dolfijnen als melkkoe

Samen met Hans, Anske, Frank en Claudia gaan we naar 'Dolphin Adventure', waar je voor veel geld een uurtje in het water mag met dolfijnen. Met een busje worden we naar het park gebracht, waar we op Amerikaanse manier worden opgewacht. "Hebben jullie er zin in: yeah!!! Ik hoor jullie niet: YEAH!!! ". Om 13 uur mogen we met 50 anderen het middenterrein op. Snel verkleden en een zwemvest om. Hierna op de foto met 2 toecans. Er zijn genoeg zotten die de foto voor $15 willen kopen.

De Dolfijn uitmelkerij..

Na een promotiefilmpje gaan we het water in. We worden in 5 groepen verdeeld en elke groep heeft een eigen groepje dolfijnen. In straf tempo wordt het programma afgedraaid. Even aan de vinnen voortgetrokken worden, op de foto terwijl je een kusje geeft of je als een raket uit het waterlaten lanceren door de twee dolfijnen die als raketten onder je voeten fungeren. Alles wordt gefilmd en gefotografeerd. Zelf mag je geen foto's maken om de geldmachine draaiend te houden. Samen met Claudia en Frank kopen we een 5 minuten durende video voor een exorbitant bedrag.

Terug in Playa del Carmen gaat Ien lekker shoppen, terwijl ik op zoek ga naar een huurauto voor de komende week. Al snel vind ik bij Nacional een leuke Jeep voor de trip naar Belize.

Afscheid van de groep

’s Avonds hebben we met de groep een afscheidsdiner. We zitten aan één lange tafel waardoor er slechts met enkelen contact mogelijk is . Het eten was redelijk, maar als aan het eind van de avond de rekening voor geen meter klopt en iedereen flink bij moet lappen gaan we toch met een kater naar huis.

 
Dag 22

Rio Lagartos

Donderdag 3 augustus

Samen met de huurauto op pad

Onze Jeep Liberty

We worden om 8 uur opgehaald door iemand van het autoverhuurbedrijf. Annemarie zwaait ons uit. Bij de terminal krijgen we onze ruime auto. Het afleveren gaat chaotisch. Niemand weet hoe de auto precies werkt of waar de krik zit. Aangezien we de grens over gaan vraag ik nog extra naar de procedure en benodigde papieren. Is allemaal ok wordt me verzekerd. Ben benieuwd.

De komende week is Belize in het zuiden ons doel. Daar zijn een aantal prachtige parken vol wild. Vandaag rijden we echter eerst naar het uiterste noorden van Yucatan. In de baai van Holbox kun je momenteel met walvishaaien zwemmen. Bovendien in er de buurt ook een mooi natuurpark met o.a. flamingo’s. Als we na een half uurtje rijden bij Cancun aankomen gaat het echter mis. We nemen de tolweg richting Valladolid, maar weten niet dat je er pas na 200 km af kunt! Alle zijwegen zijn afgesloten!! Er is zo weinig verkeer dat het onderhouden van tolhuisjes bij deze zijwegen te duur werd en hebben toen maar alle afritten dicht gegooid. Geen wonder dat we zo goed als niemand tegen komen. Zo rijden we noodgedwongen de afslag naar de baai met walvishaaien voorbij en gaan nu maar direct naar Rio Lagartos.

Voor we in Rio Lagartos aankomen proberen we in Tizimin te tanken. Een groot probleem als alle benzinestations droog blijken te staan. Ook in Rio Lagartos schijnt geen druppel meer te krijgen te zijn, dus we moeten iets vinden. Ergens in een buitenwijk is nog een pompstation open, maar hoe kom je daar. Vriendelijk als ze hier zijn stapt een man op zijn brommer en wijst ons via allerlei kleine straatjes de weg. Dat hadden we zelf nooit gevonden. Er staat wel een enorme rij, maar dat hebben graag over voor onze dranklustige auto.

Rio Lagartos: hotel met uitzicht op een baai vol flamingo's.

Uitzicht over de prachtige baai.

Rio Lagartos is een leuk afgelegen dorpje. Het ligt prachtig aan een ondiepe lagune die zich een aantal kilometers parallel aan de kust uitstrekt. Het gebied rond de lagune is een belangrijk natuur reservaat. Vooral de vele flamingo's zijn de trekpleister van het gebied.

Fregatvogel.

We vinden aan de boulevard al snel een leuk hotel, Villa de pescadores ("huis van de vissers"). De eigenaar is een vriendelijke man die geniet van het leven. Hij vertelt honderd uit over het gebied en de mogelijke tours die je kunt maken. Vanaf ons balkon hebben we uitzicht over de lagune met zijn flamingo kolonies, terwijl op meerpalen de pelikanen, fregatvogels en aalscholvers geduldig wachten op de visresten die de vissers na het schoonmaken overboord gooien.

We regelen voor vanmiddag een tour naar het reservaat, maar als het begint te regenen en de pikzwarte lucht weinig verbetering belooft stellen we de tour maar uit tot morgenochtend. In een heel klein zaakje genieten we van één van de lekkerste vissen die we ooit hebben gegeten. Vanuit de zee direct in de frituurpan. Heerlijk. We moeten wel de vliegen weg slaan, maar dat is een bijzaak.
's Middags gaan we naar een warmwaterbron waar voornamelijk wespen op af lijken te komen. Dat we er zo lang blijven komt door de ooievaars (woodstorks) die tegen de avond overvliegen naar hun nesten in de mangroves.

Zonsondergang in Rio Lagartos.

Zonsondergang met uitzicht over de baai

Op ons hotelletje is een uitkijktoren gebouwd, waar we tegen zonsondergang plaats nemen. Een heerlijk plekje. We zien achter de lagune de zee liggen. In het oranje van de ondergaande zon komen de vissersboten met hun dagopbrengst de haven binnen. Een schitterend plaatje! Zo laat op de dag komen ook meer en meer flamingo's naar de lagune voor de gezamenlijke overnachting. Pas als het helemaal donker is verlaten we ons stekje.

 
Dag 23
Rio Lagartos
Vrijdag 4 augustus

Boottour naar vogelreservaat Rio Lagartos

Flamingo´s
Flamingo´s

Vlak na zonsopkomst gaan we met de boot van gids Santiago het natuurreservaat in. De eerste stop is recht tegenover ons hotel bij de grote groep flamingo's. Het zijn prachtige dieren, die in tegenstelling tot hun Afrikaanse familieleden niet rose maar knal oranje zijn gekleurd. Vooral in vlucht zijn ze prachtig.  Hierna varen we langzaam het natuurgebied in. We zien voornamelijk vogels, waaronder veel reigers, ooievaars, fregatvogels en havikken. Ook een krokodil laat zich even zien.

Zwarte havik slaat een vis.
Zwarte havik

De trip krijgt een spectaculair slot als Santiago een half-dode vis uit het water op pikt waarmee hij een zwarte havik (common black hawk) probeert te lokken. Na enkele pogingen is het raak en grijpt de grote zwarte vogel de vis vlak naast de boot uit het water. De vis is zo groot dat de havik nauwelijks hoogte kan maken. Op een dode boom langs het water strijkt hij neer en laat zich de vis goed smaken.
Door dit extraatje duurt de tour ruim een half uur langer dan gepland.

Lange rit naar Bacalor aan grens met Belize

Na bij "de kleine visser" weer van een heerlijk gefrituurd visje te hebben genoten gaan we op pad. We steken Yucatan dwars over in de richting van Belize. Een lange rijdag. Doorrijden is er niet bij vanwege de ontelbare verkeersdrempels. Zelfs op de snelweg wisten ze niet van ophouden.

Aan het eind van de middag zijn we bij het meer van Bacalor en besluiten hier te overnachten. Het dorpje ligt aan een meer dat 's zomers prachtig turkoois kleurt, maar er nu in de regentijd flets bij ligt. Het heeft weer hard geregend en het dorpje is één blubberige bende. Er blijken dit weekend bootraces op het meer te zijn waardoor er weinig overnachtingsmogelijkheden zijn. Het door ons uitgezochte hotel is ook vol, maar de eigenaresse weet nog een privé adresje. De eigenaresse is binnen en hoeft niet zo nodig meer te verhuren, maar als de nood groot is, kan ze worden gebeld.

Samen met twee gestrande fransozen rijden we naar een klein landgoed net buiten de stad. Hier heeft de Amerikaanse Fran aan het meer haar optrekje. Ze weet van onze komst en heeft de twee huisjes voor ons in gereedheid gebracht. Ze leeft hier alleen met haar waakhonden. Bij de poort woont de bewaker met zijn vrouw en kinderen.

Met het Franse stel gaan we naar een afgelegen restaurant aan het water. De man spreekt geen woord Engels. Hij is professor, en wel een hele verstrooide. Er komt geen zinnig woord uit zijn mond. Gelukkig is de vrouw een stuk gezelliger. Gelukkig draaien ze gezellige muziek. Als we vragen van wie de muziek is krijgen we de CD meteen voor een paar dollar te koop aangeboden. Dat doen we dan ook meteen. In het pikkedonker rijden we terug. Gelukkig kunnen we de verborgen afslag naar ons onderkomen vinden.

 
Dag 24
Naar Belize
Zaterdag 5 augustus

Ik ben al vroeg op om de zon op te zien komen. Eigenaresse Fran is ook al op. Ze vertelt dat ze hier al 7 jaar woont. 20 jaar geleden ging haar restaurant op de fles en moest ze bijna haar huis in Amerika verkopen. Ze kwam op het briljante idee kistjes te maken waarin je meer dan een paar oorbellen in op kunt bergen. Ze had zelf een imposante verzameling en er bleek niets op de markt te zijn om dit op te bergen.
Ze besloot het op de markt te brengen en het werd een enorm succes. Nu bezit ze hier een aantal stukken land en is 'binnen'. Aanvankelijk liet ze twee huisjes bouwen om te verhuren, maar dat hoeft nu niet meer. Alleen als er mensen zijn gestrand, weten vrienden van haar in het dorp dat ze nog plaats heeft.

Kohunlich: Vergane glorie

Redelijk laat gaan we op pad. We lijken tijd zat te hebben. Tegen de grens met Belize liggen de ruines van Kohunlich. Volstrekt onbekend, maar waarschijnlijk was het in de Maya tijd groter en belangrijker dan Tikal. Waarschijnlijk vanwege de afgelegen ligging ligt het meeste echter nog te wachten om uitgegraven te worden.
We lunchen in de nabij gelegen lodge. Het moet er fantastisch zijn, zeker gezien de prijs van $390 per nacht. Het blijkt het meest overprijsde hotel te zijn dat we ooit hebben gezien. Het uitzicht over de jungle is prachtig, maar de kamers zijn klein en muf. In het restaurant spreekt de ober geen engels en kan ons ook niet duidelijk maken wat de lunchmogelijkheden zijn. Uiteindelijk krijgen we voor $15 nachos (chips) met bonensaus. Voor de rest is het een aftandse zooi. Gladde paden en geen verlichting 's nachts. In Afrika zit je voor dit geld in een super-de-luxe safari lodge. Geen wonder dat er helemaal niemand is. Zal binnenkort wel failliet gaan.

Problemen bij de grens naar Belize

Het is lekker vroeg als we de grens over gaan. De Mexicaanse is geen probleem. De beambte neemt alleen ons visum in. Protesteren helpt niet. Nu moeten we alle formulieren van de week bij terugkomst opnieuw invullen. Voor we bij de douane van Belize zijn, moeten we eerst de auto laten bespuiten met een insecticide. Hierna in een hokje een aparte autoverzekering afsluiten. Gaat allemaal soepel. Bij de douane gaat het mis. We moeten eerst met al onze bagage lopend door een hal voor de benodigde stempels. Bij het allerlaatste poortje wordt eens goed naar de autopapieren gekeken en dan blijkt dat er nergens staat dat de auto Mexico uit genomen mag worden. "Sorry meneer, u mag er niet door". Ik had het nog zo gevraagd bij de verhuurmaatschappij! Gelukkig hebben we sinds kort een mobiel, zodat ik het verhuurbedrijf kan bellen. Ze bezweren dat de papieren die ik heb voldoende zijn. Na lang aandringen lukt het me de baas van de douaniers te laten spreken met het verhuurbedrijf om duidelijk te maken dat er wel degelijk aanvullende papieren nodig zijn. Deze permissie kan gelukkig worden gefaxt, wat na een aantal pogingen bijna 2 uur later ook gebeurd. Pfft, we kunnen verder. We lopen door al dit gedoe een vertraging op van ongeveer 3 uur.

Weg naar Crooked Tree overstroomd

Net over de grens tanken we Belizian dollars en gaan op weg naar Crooked Tree. Het is al bijna donker als we bij de afslag zijn. Na een paar km houdt de onverharde weg plotseling op. De rivier is buiten zijn oevers getreden en heeft de weg onder water gezet. De enige mogelijkheid is om de wagen achter te laten en met een boot verder te gaan. Dat lijkt ons geen goed plan, zodat we terug rijden naar het stadje Orange Walk. Het is een kleurloze plaats waar we tot onze verbazing een keurig hotelletje vinden. We lijken de enige gasten. Nachtwaker Ruben is een grappige vent en vertelt hele verhalen over het hoge water, dat ook delen van Orange Walk onder water heeft gezet, en de enorme mensenetende krokodillen die vlak achter het hotel zitten.

We gaan op zoek naar een restaurantje, maar in de stad is op een smerig ogende Chinees na weinig te vinden. We pakken de auto en rijden naar het afgelegen 'La Hacienda', waar we eenvoudig maar lekker onze buik vullen.

 
Dag 25
Rio Bravo
Zondag 6 augustus

Lamanai Outlook post

We besluiten vandaag niet de populaire boottocht naar Lamanai te maken, maar te proberen het afgelegen Rio Bravo te bereiken. Via de email hebben we aangekondigd dat we komen, maar dat we nog de data door zouden geven. Als ik bel voor de definitieve reservering heb ik pas door dat het zondag is en het kantoor blijkt gesloten. Op de gok gaan we op pad. De weg blijkt er veel beter bij te liggen dan we hadden verwacht. Via allerlei kleine plaatsjes komen we rond lunchtijd aan bij de Lamanai Outlook Post. Hier is vlak naast de Maya ruines van Lamanai een luxe lodge met uitzicht over de rivier neergezet. Een mooie plek om te lunchen.

De Mennonite sekte

Mennonites

Onderweg waren we een gezin tegen gekomen van de Mennonite sekte. Ze reden op een 18e eeuwse boerenkar, voortgetrokken door een paard. Het is een afscheiding van de Amish. Ze zijn heel strikt in de Christelijke leer en hebben alle luxe afgezworen. Grote gezinnen is het levensdoel.

Mennonites.

De vrouwen zijn gekleed in donkerpaarse klederdracht. De mannen dragen een donkere lange broek met bretels en hierboven een overhemd. Op het hoofd dragen ze een rieten hoedje die je alleen uit westerns kent. De Mennonieten zijn van Duitse oorsprong en zijn generaties terug naar Amerika geëmigreerd. Sindsdien hebben ze zich niet met anderen gemengd en hun tradities in ere gehouden. Ze hebben een aparte blik in de ogen. Gehersenspoeld? Inteelt? De Heer net gezien? Het is bijna eng om te zien. De Mennonieten zijn boeren. Ze produceren 70% van het voedsel in Belize en behoren hierdoor tot de rijksten van het land. Ze zijn wel heel vriendelijk en zwaaien naar ons als we langs rijden.

Rio Bravo park: La Milpa lodge

Ons huisje in La Milpa

Redelijk vroeg in de middag zijn we in La Milpa, het rancherstation in het Rio Bravo park. Rio Bravo is het grootste en meest afgelegen park van Belize. Hier leven nog ongestoord vele katachtige als de jaguar, poema, ocelot, jaguarundi en margay. Het is ook het thuis van gordeldieren, opossums, kinkajous, wasberen, miereneters, peccaries en vele andere dieren. Voor de meesten moet je enorm veel geluk hebben om ze te zien.
La Milpa ligt er verlaten bij. Er werden geen gasten verwacht en alle gidsen zijn vertrokken. Alleen de onderhoudsman Gabriel en een vrouw zijn nog aanwezig. Er wordt contact gezocht met de gids die vanmorgen is vertrokken en nog in Orange Walk is. Hij komt morgenochtend terug voor ons.
We hebben een perfect huisje. Heerlijk ruim met hangmat en schommelstoel voor de deur. Er is op het terrein plaats voor 54 gasten, maar zo druk is het nog nooit geweest. Gabriel laat ons leuke boomkikkers zien die hier tussen het riet van de dakbedekking leven. Van boven bruin, maar aan de onderkant prachtig geel. Achter de keuken leven grote padden, die soms wel 2,5 kg kunnen wegen. Bij de vijver gaat Ien bijna op een grote vogelspin staan.

Tegen de avond betreden een zestal witstaartherten (vrije vertaling) het open terrein van de lodge. Ook een groep fazantachtigen zoekt hier bescherming tegen de roofdieren. Na het avondeten kijk ik nog even in de 'kikkervijver'. Het is een hels kabaal, maar de kikkers laten zich nauwelijks zien. Hierna stappen we in de auto voor een ritje over de Gallon Jug road. Op deze weg wordt een record aantal jaguars waargenomen, al blijft de kans niet al te groot. Het uurtje speuren levert dan ook alleen wat nachtzwaluwen op.

 
Dag 26
Rio Bravo
Maandag 7 augustus

Rio Bravo park- Dag met Ramon op stap

Met Ramon naar de La Milpa ruines

Al vroeg ben ik op om op het terrein naar vogels te speuren. Het is mistig. De oogst valt tegen. De bomen zitten vol met kalkoengieren en ook de fazanten van gisteravond zijn er nog. Achter het huis laten de 6 herten zich ook nog even zien voor ze de beschutting van het oerwoud opzoeken. Ook de kolibries vliegen weer af en aan.
Na een uurtje is Ien ook uit bed. Alert als ze is, ziet ze in de verte meteen een groep toecans vliegen! Bij het ontbijt blijkt de gids net aangekomen te zijn. Hij heet Ramon. Hij is door Gabriel vanmorgen vroeg opgehaald uit Orange Walk. Het is een leuke en spontane vent.

De La Milpa ruïnes midden in de jungle

Spinapen proberen ons te verjagen.

We gaan de hele dag met Ramon op stap. 's Morgens rijden we naar de La Milpa ruïnes midden in de jungle. De ruïnes zijn nog niet uitgegraven, maar geven toch een aardig beeld van wat hier ooit heeft gestaan. Vanuit de bomen worden we belaagd door een groep spinapen. Ze zijn niet gediend van onze aanwezigheid en gooien allerlei troep, varierend van takken en noten tot uitwerpselen, naar ons hoofd. Naast de apen komen we ook twee slangen, wat hagedissen en de sporen van peccaries en een jaguar tegen. Na de lunch maken we een junglewandeling naar een afgelegen poeltje. Het pad is al meer dan een half jaar niet belopen waardoor het grote machette-mes van Ramon meerdere malen nodig is om het overwoekerde pad vrij te maken. Het is een leuke wandeling, maar bij het poeltje komen we helaas niet de gehoopte dieren tegen. Er is door de hevige regenval overal drinkwater beschikbaar waardoor de noodzaak om dit soort poeltjes te bezoeken is verdwenen. In de droge tijd heb je hier grote kans peccaries of met wat mazzel een ocelot of zelfs jaguar aan te treffen.

's Avonds op zoek naar rode-ogen kikkers

Met de schijnwerper op zoek naar wild.
De bekende rode ogen kikker

's Avonds gaan we weer op pad. Gewapend met een enorme schijnwerper gaan we in een open auto op pad. De bomen worden afgespeurd op kinkajous en possums, maar die laten zich vandaag helaas niet zien. Te voet doen we de kleine "orchid trail", die ons lang een poeltje leidt. Het gekwaak van de vele kikkers komt ons al van verre tegemoet. We hebben al snel een paar leuke boomkikkers in het vizier. Niet lang hierna vinden we ook onze favoriet, de 'rode ogen' boomkikker. Het is een wat kleinere soort dan die we in Costa Rica hebben gezien. We hebben ze al vaak gezien, maar het blijft kicken deze prachtige dieren te zien. In een boom kijken fraai gekleurde vogels ons aan met ogen die ons vragen a.u.b. op te zouten. We begrijpen de hint en verlaten het poeltje en rijden terug naar de lodge. Een heerlijk dagje. Geweldig om zo het rijk alleen te hebben.
's Avonds eten we met Gabriel en Ramon. Er is speciaal voor ons een heerlijk buffet klaar gemaakt.

 
Dag 27

Rijdag naar Tulum (Mexico)

Dinsdag 8 augustus

Terug naar Mexico

´s Ochtends in Rio Bravo NP

Het is weer erg mistig als we opstaan. Gelukkig hebben we geen vroege vogeltoer genomen. Ik loop wat met de verrekijker over het terrein, maar kan weinig ontdekken. Als ik in mijn bedje terug wil duiken, vliegen er plotseling twee toecans over. Een mooi einde van ons verblijf hier.
We doen rustig aan en zitten nog even lekker op onze schommelstoelen op het balkonnetje. Rond tienen zeggen we Ramon gedag en rijden we terug naar Lamanai. Helaas is er geen tijd de ruïnes te bezoeken. In de jaguar tempel moet een enorme boa constrictor leven. Op Discovery heb ik toevallig de 'Crocodile hunter' metdeze boa zien stoeien.

Terug in de tijd

Vlak voor Lamanai slaan we nu af naar een afgelegen dorpje van de Mennonieten. Zoals gehoopt, reizen we 100 jaar terug in de tijd. De mensen vervoeren zich met paard en wagen en zijn allemaal gekleed in hun 'Wilde Westen' jurken en boeren kleding. De mannen en kinderen allemaal met een strooien hoed. Nieuwsgierig kijken ze ons aan en groeten beleefd. Wat een aparte wereld!

Zonder problemen over de grens

Als we bij de grens aankomen gaat de klok weer een uur verder. De Belize grens is dit keer geen probleem. Wel weer dat belachelijke gedoe dat je eerst met alle bagage de grens over moet en daarna terug moet om de auto te halen. Na een paar stempels kunnen we verder.
Dit keer is de Mexicaanse grens een chaos. Bussen vol toeristen staan voor de balie te wachten op een stempeltje. De enige beambte wordt er niet warm of koud van en doet alles op zijn dooie gemak. We moeten weer formulieren invullen omdat die sukkel van een paar dagen terug zo nodig ons 'vliegtuig-visum' in moest nemen. Het in te vullen formulier lijkt niet op wat we eerst hadden, maar na een paar stempels mogen we door. Pas later bij het verlaten van Mexico blijkt dat alles toch niet helemaal goed is gegaan.
We zijn nog geen kilometer in Mexico of het begint enorm te hozen. In een mum staat zelfs de snelweg onder. Even overwegen we om weer in Bacalar te overnachten en morgen het eind terug naar Playa del Carmen te rijden. Als we in de verte het einde van de zwarte wolken zien rijden we door en houdt het noodweer net zo snel op als het gekomen is.

Tulum

Huisje aan het strand

Ondanks de vele verkeersdrempels (inderdaad, gewoon op de snelweg) kunnen we lekker doorrijden en zijn we even voor donker in Tulum aan de kust, slechts een klein uurtje rijden van Playa del Carmen. Tot onze verbazing blijken alle hotels aan het strand vol te zijn. We lopen er wel meer dan 10 af. Het is inmiddels pikkedonker en weer gaan regenen. Na een uurtje vinden we pas een plekje. Voor de hoofdprijs ($80 na flink afdingen) hebben we een bouwval aan het strand. Na 22 uur geen licht en verder geen enkele faciliteit. Door de kieren en gaten stromen de muggen binnen op zoek naar vers bloed. Ien zit al helemaal onder de bulten van muggen, zandvlooien en steekvliegen en is de wanhoop nabij. Gelukkig slapen we wel onder een muskietennet. In het aanliggende hotel eten we aan het strand een lekkere visschotel. De ellende spoelen we weg met een heerlijke cocktail.

 
Dag 28
Playa del Carmen
Woensdag 9 augustus

De Maya ruïnes van Tulum

De ruines van Tulum

Het is perfect weer als we opstaan. De wolken die een mooie zonsopkomst verborgen, verdwijnen langzaam en maken plaats voor een helder blauwe lucht. De zee is helaas nog te wild om even lekker te snorkelen. We ontbijten voor het huisje. De laatste liga's werken we met wat water naar binnen. Thee zetten kan niet omdat dit superhotel geen stroomaansluiting heeft. Op de veranda genieten we tot de check-out tijd (11 uur) van de prachtig blauwe zee.

Tulum

In Tulum liggen prachtig aan zee gelegen Maya ruines. We parkeren de auto met alle spullen er in voor een druk restaurant. Het is enorm druk. Zoveel toeristen bij elkaar hebben we deze vakantie nog niet gezien. De ruines liggen dan ook midden in het strandtoeristengebied.
Het handboek zegt dat de ruines niet zoveel voorstellen, maar dat blijkt erg mee te vallen. Het terrein is ommuurd en lijkt een soort vesting. Op de rotsen toornt boven het strand de tempel uit. Een mooi plaatje, dat je in bijna alle handboeken terug vindt. Het is bloedheet en de meeste mensen zijn onder de bomen terug te vinden. De leguanen hebben het in dit weer helemaal naar hun zin. Om elk dier heeft zich een groepje fotograferende toeristen verzameld. Erg grappig om al die kluitjes te zien.
We zijn blij dat we de moeite hebben genomen de ruines van Tulum te bezoeken.

Playa del Carmen

Mooie schelpenlampen

Het is een uurtje rijden naar Playa del Carmen. De badplaats waar Ien zo dol op is vanwege de gezellige restaurantjes en vooral vele winkeltjes vol prullaria.
Ons hotel van vorige week, Mayan Brick, blijkt vol te zijn. Gelukkig is er bij de rest volop keus. Ik wil niet veel tijd besteden aan het zoeken, maar Ien wil wel een paar hotelletjes bekijken. Brombeer er achteraan. Gelukkig heeft ze snel iets waanzinnigs gevonden en nog aan de drukke winkelstraat ook. In de 'Blue Parrot' hebben we helemaal boven een mooie kamer met uitzicht over de zee. In de verte zien we de lichten van het vakantie-eiland Cozemul oplichten.

Na een geslaagde souvenirjacht gaan we weer bij Al Alleda (??) eten. De gefrituurde inktvisringen en hele vis wilden we vorige week bij Michellin aanmelden voor een ster. Helaas hebben ze sinds vorige week het vet niet meer ververst en is het vandaag niet meer dan een middelmatige hap onbestendig. Jammer, we hadden ons er zo op verheugd. Hierna lopen we nog wat door de gezellig drukke winkelstraat. Ien is helemaal weg van een in een schelp gebouwd lampje. Dat mag je dus niet invoeren.

 
Dag 29
Terug naar huis
Donderdag 10 augustus

Playa del Carmen

Lekker uitgeslapen. Om 10 uur ontbijten we pas in het strandrestaurant van het twee blokken verderop gelegen 2e Blue Parrot hotel. De zee is prachtig. Vele tinten blauw. Hier even naar huis gebeld. We horen dat vandaag 21 terroristen zijn opgepakt die 10 vliegtuigen op wilden blazen. Veel geannuleerde vluchten en aangepaste veiligheidsmaatregelen zorgen er voor dat het op de vliegvelden een chaos is. We zoeken snel een internetcafé op om te kijken of het voor ons consequenties heeft. Het blijkt mee te vallen. Onze vlucht vertrekt gewoon op tijd. In de handbagage mag alleen geen vloeistof zoals crème, tandpasta, een fles drank of zelfs een flesje water mee genomen worden. De geplande aanslagen zouden namelijk uitgevoerd worden met vloeibare gel die in flessen als handbagage meegesmokkeld zou worden. Hoe kunnen compleet gestoorden zo inventief zijn?

Na een heerlijke lunch, quesadilla's met garnalen, zit het er op en rijden we naar de luchthaven. Bij het autoverhuurbedrijf is alles snel geregeld zodat we ruim 3 uur voor de vlucht er al zijn. We kunnen nog niet inchecken. Het vliegverkeer naar Amerika is nog niet helemaal op gang gekomen en de Martinair balies zijn nog in gebruik door Amerikaanse maatschappijen.
Als we aan de beurt zijn, moeten alle vloeibare spullen in de grote bagage. We nemen de gok en doen ook de fles kokosnootrum in de grote bagage. Wat zal dat stinken als die kapot gaat. De flesjes water drinken we snel op voor we het vliegtuig in gaan.
Vlak voor we vertrekken komt in het vliegtuig plotseling een man op ons af. Hij is door de douane gestuurd. Het aan de grens met Belize gekregen visum blijkt toch niet goed te zijn. De sukkel daar heeft ons alleen een inreisvisum gegeven. We vonden het al een vreemd papiertje. Aangezien nagenoeg iedereen een gewoon in- en uitreisvisum (gratis) heeft was het de beambte bij het inchecken niet opgevallen dat we nog geen uitreisvisum hadden. Of we nu alsnog $40 wilden betalen voor het door hun veroorzaakte geklooi. Ik protesteer en weet de man zonder betalen het vliegtuig weer uit te werken.

Weer thuis

Precies op tijd vertrekken we richting Amsterdam. Heeft Martinair eindelijk een reden om te mogen vertragen, gaan ze voor de eerste keer op tijd! Door het tijdsverschil verliezen we vannacht 7 uur. Als we in de ultrakorte nacht ook al geen oog dicht doen vrezen we de komende week voor onze traditionele Amerika-jetlag. Gelukkig heeft Ien nog een weekje vrij.
Rond 11 uur landen we in Amsterdam. De hittegolf van de afgelopen weken is omgeslagen in een koudegolf. Geen warmterecord van 37 C voor ons, maar een eveneens extreme 12 C en regen.
Met de shuttlebus naar het van der Valk hotel, waar onze auto braaf 4 weken op ons heeft gewacht,en van daaruit in een uurtje weer thuis.

De reis zit er op. Het was een interessante reis, waarin we erg veel hebben gezien en gedaan. Misschien wel te veel. De groepsreis was vaak te gehaast en er was op veel plekken te weinig tijd om even lekker te genieten. Het was heerlijk om samen een weekje langer te blijven, al bleek Belize achteraf wat ver om in zo'n korte periode goed te kunnen bekijken.

 

Home
Home