JORDANIň REISVERSLAG 2006

18 februari - 25 februari


Fotoreportage

Foto's groepsleden
Route

Dag 1
Vertrek
Zaterdag 18 februari 2006


Kennismaking met de groep

Ondanks de cartoon-rellen maken we een georganiseerde korte reis naar Jordanie. De vele enthousiaste verhalen hebben ons nieuwsgierig gemaakt. Vooral de woestijn moet prachtig zijn.
We gaan vandaag redelijk relaxed op pad. Pas laat in de middag nemen we de trein naar Schiphol en ontmoeten daar de groep en iemand van reisburo Inti die de tickets verzorgd. De groep bestaat uit 21 personen, verdeeld over 11 mannen en 10 vrouwen. Zes zijn al in Jordanië. Ze vliegen met Jordan Air. De rest heeft later geboekt en vliegt nu met de KLM. Zo op het oog een leuke groep. We hebben er helemaal zin in.
Na een vlucht van ruim 4 uur komen we met een lichte vertraging aan in Amman. De visa zijn snel geregeld en we zijn snel door de douane. Reisreider Riyad, een goedlachse lokale gids van in de veertig, wacht ons op en met een mooie grote bus worden we naar ons hotel gebracht. Het is al drie uur 's nachts (NL 2 uur) als we bij hotel Hillside in een buitenwijk van het 2 miljoen zielen tellende Amman aankomen.


Dag 2
Jerash en Dode zee
Zondag 19 februari 2006


Jerash


Om 4.45 lijkt het luchtalarm af te gaan. De moslims worden vanuit de vele moskeeen opgeroepen voor het gebed. Zo'n minaret vol moderne luidspeakers staat recht op onze kamer gericht. Oordoppen helpen niet en het is gewoon een kwestie van afwachten. In Indonesie duurde het een keer 45 minuten, maar nu is de oproep binnen een paar minuten klaar.Jerash
Na een Arabisch ontbijt gaan we om 8.30 al op pad. We hebben ons nog nooit zo slecht op een reis voorbereid en hebben geen idee waar we naar toe gaan. We laten ons vandaag eens verrassen.
Met de bus rijden we 50 km naar het noorden naar Jerash. Hier zijn de opgravingen van een Romeinse stad van ca. 190 na Christus. We zijn helemaal onder de indruk van de grootte en gaafheid van de stad. Bijzonder indrukwekkend en dan te weten dat er nog veel meer onder de grond ligt.
Er zijn veel pilaren weer rechtop gezet en ook de Romeinse wegen zijn perfect gerestaureerd. Je kunt zelfs de oude wagensporen zien die de weg hebben uitgesleten. Het theater, met zijn steile, waaiervormige tribunes is bijna geheel in de oude staat terug gebracht. Indrukwekkend! Jerash
In de arena wordt een Romeins schouwspel opgevoerd. Ziet er ondanks het hoge toeristische gehalte best grappig uit. Als echte Hollanders bekijken we het schouwspel gratis vanaf een heuvel.
Na de Romeinen hebben de Christenen hier ook kerken gebouwd. Hiervoor gebruikten ze stenen van de Romeinse ruines. Ook deze kerken zijn na zware aardbevingen verloren gegaan en worden nu pas weer opgegraven.

Dode zee

De temperatuur valt een beetje tegen. Het een graad of 20 worden, maar door de koude wind hebben we onze dikke truien en windjacks nog steeds aan. Het is wel droog gelukkig. Vorige week heeft het veel geregend en kwam overdag de temperatuur niet boven de 9°C.
Vanuit het imposante Jerash rijden we in 2 uur naar de Dode zee. Hoe verder we buiten de stad komen hoe primitiever het wordt. De tentenkampen worden talrijker en in de bergen worden nog heel wat schapen gehoed door jongetjes of vrouwen. Ook zien we regelmatig kamelen met berijder langs de weg.
De oren doen zeer ten teken dat we de 400 meter onder de zeespiegel liggende Dode zee naderen. De Dode zee is het laagste punt op aarde. De binnenzee is ooit gevuld door een breukvlak met water uit de Rode Zee. Door het hete klimaat met weinig regen (het is nu ook 25 °C) is de zee in de loop der eeuwen steeds kleiner geworden en wordt nog steeds 1 meter per jaar kleiner. Het zout is door dit inklinken steeds geconcentreerder geworden. Zo extreem dat je op het water kan blijven drijven zonder te zwemmen.
We moeten dit fenomeen natuurlijk meemaken en gaan na een uitgebreide lunch het water in. Dat valt niet mee. De bodem heeft een scherpe rotsachtige bodem en op andere plekken een dikke modderlaag waar je tot je knieeen in weg zakt. We raken hier allebei een slipper kwijt in de prut, al weet Ien hem na lang zoeken weer terug te Drijven in de Dode zeevinden. Het drijfvermogen valt me eerlijk gezegd een beetje tegen. Je moet toch je best doen om helemaal te drijven. Even relaxed een krantje lezen, zoals je soms op foto's ziet, is er echt niet bij. Even een foto en dan weer weg die krant. Je kun je ook helemaal met modder insmeren. Moet gezond zijn, maar het is vooral een grappig gezicht. Als je uit het water bent heb je al snel over je hele lichaam een wit uitgeslagen zoutlaag. Op een dode boom in het water zit zelfs een prachtige dikke korst van zoutkristallen.
We zijn aan het eind van de middag terug in Amman. Iedereen gaat zijn eigen weg en wij nemen de taxi naar een gezellig restaurant in het centrum. We krijgen een overvloedige maaltijd, waar een heel weeshuis zich tegoed aan zou kunnen doen. Kabab, geiten- en kippenvlees met verschillende groenten en sauzen. Ziet er prachtig uit.
We zijn versleten en liggen om half 10 al op een oor. Morgen een lange, maar mooie rijdag over de King's Highway naar Petra.


Dag 3
Kings Highway
Maanrdag 20 februari 2006

Vandaag volgen we de 'Kings Highway' naar het zuiden. De weg slingert zich door het bergachtige landschap. Het was vroeger een zeer belangrijke handelsroute, die al in de bronstijd in gebruik was. Heel wat koningen hebben hier hun voetstappen liggen. Vandaar de naam 'Kings Highway'.

Mount Nebo

We beginnen al te wennen. Ien slaapt twee keer door de luidruchtige oproep tot het gebed heen. Om 8 uur gaan we al op pad en verlaten we Amman. Vlak bij de Dode zee bezoekenMount Nebo we de berg Nebo, waar Mozes na vele en lange omzwervingen zijn volk het Beloofde land liet zien. Zijn missie was volbracht en hij zou even later op 120 jarige leeftijd sterven. Dat zijn 10 geboden om het volk in bedwang te houden tot op de dag van vandaag stand zouden houden zal hij in zijn wildste dromen niet hebben verwacht. Het uitzicht vanaf Nebo valt ons wat tegen. Een droge rivierbedding en vooral een droog woest landschap. Ik vraag me af of de volgelingen van Mozes erg blij zijn geweest. Het moet in die tijd wel een stuk groener zijn geweest. Het idee dat hier de basis voor onze beschaving is gelegd grijpt een aantal groepsleden aan. Sommigen vinden deze ervaring het hoogtepunt van de reis.
Boven op de berg is ooit een kerk gebouwd, die echter rond 700 na Chr. door een aardbeving is verwoest. De kerk is nog niet zo lang geleden opnieuw opgebouwd waardoor de mooie mozaiken uit de 6e eeuw weer te zien zijn.

Madala

Madala-Oudste landkaart ter wereldIn het plaatsje Madala maken we voor het eerst kennis met de kleine Arabische straatjes. De mensen zijn hier voornamelijk van Palestijnse origine. De Jordaanse bevolking bestaat zelfs voor de helft uit Palestijnen, waarvan een groot deel nog steeds in vluchtelingenkampen wonen. Primitieve huizen en grote armoede. Alleen de kleine hoop eens terug te mogen keren naar hun vaderland houdt ze op de been.
In Madala staat een kerk waarin zich de oudste landkaart ter wereld bevind. Op de grond is op de kaart onder andere de Dode zee, Jeruzalem, Jericho en een stuk van Egypte in mozaiek te bewonderen. De kaart is ooit gigantisch geweest en is slechts het belangrijkste deel bewaard gebleven. Heel indrukwekkend.

Wadi al-Mujib

Vanuit Madala rijden we parallel aan de Jordaanvallei met zijn Dode zee over de hoogvlakte naar het zuiden. Hierbij moeten we door Wadi Mujib. Een prachtige canyon met mooie vergezichten. De Jordaniers vergelijken hem met de Grand canyon eWadi al-Mujibn daar heeft het qua kleur zeker iets van weg.
We moeten over de droogstaande rivier heen en dalen dus de canyon in. De rivier staat droog als gevolg van de nieuwe stuwdam. Als we de canyon weer uit zijn zien we langs de weg een herder met zijn grote kudde schapen en geiten huiswaarts gaan. Als we stoppen is hij helemaal vereerd. We mogen mooie foto's nemen. Als hem wat geld wordt toegestopt wordt het resoluut geweigerd.

Kerak (kasteel)

Kerak kasteelIn het plaatsje Kerak stoppen we bij een kruisvaarderskasteel. Het staat op de top van een berg en hebben een prachtig uitzicht over de Jordaanvallei. Kerak lag op de oude karavaanroute van Syrie naar Egypte ten tijden van de bijbelse koningen en werd later gebruikt door de Grieken en Romeinen. Weer later bouwden de kruisvaarder hier dit imposante kasteel. In de berg is onder het kasteel een heel gangenstelsel gebouwd. Je kunt er eindeloos in dwalen.

Na Kerak rijden we door naar Petra, waar we tegen de avond aankomen. Het hotel is gebouwd in de stijl van de ruïnes van Petra.

 

Dag 4
Petra
Dinsdag 21 februari 2006


Petra

In 1812 ontdekte de Zwitser Burckhardt deze al eeuwen vergeten stad. De weg naar het hart van Petra is slechts te voet of te paard bereikbaar, en loopt door een lange steeds nauwer wordende kloof, de Siq. Petra is de oude hoofdstad van de eens zo machtige kleine staat der Nabateeërs. Na de verovering door de Romeinen raakte de stad in verval en in de vergetelheid. Totaal verborgen in de bergen, wisten alleen de plaatselijke bedoeïenen ervan af. De stad bestaat uit meer dan honderd uit de rotsen gehouwen tempels, kloosters, een theater, graven en andere gebouwen. Vanaf de omringende heuvels heb je een prachtig uitzicht over de Wadi Araba. De combinatie natuur en cultuur maakt deze plek uniek. Prachtige rotsformaties in allerlei kleuren, je kunt af en toe je ogen niet geloven.

Vandaag staat het hoogtepunt van de reis, Petra, op het programma. We gaan al vroeg op pad om de grote stroom toeristen voor te zijn, al valt dit aan het begin van het seizoen nog wel mee. De ingang is net buiten de stad. Van hieruit is het een kleine kilometer naar de kloof, dat je te voet of te paard af kunt leggen.PetraPetra
Om bij \Petra te komen moet je door een 700 meter lange kloof. Deze is door aardbevingen gevormd. De wallen passen nog zo goed op elkaar dat je elk moment verwacht de opening zich weer sluit. De kloof is zo'n 70 meter hoog en bijzonder fraai. In de rotsen is een kanaal uitgehouwen dat water uit de omringende bergen naar de stad transporteerde. Toen de Romeinen de stad ontdekten hoefden ze alleen maar dit kanaal af te sluiten om de stad droog te leggen en tot overgave te dwingen.

Aan het eind van de kloof volgt één van de grootste spectakels die je hier mee kunt maken. Na de laatste bocht toont Petra zich plotseling is al zijn pracht. Uit rood zandsteen gehouwen zie je het mooiste en bekendste gebouw. We waren er op voorbereid, maar de werkelijkheid staat alles. Prachtig. Het is de toegang tot een vrij groot gebied, waarin vele huizen uit te rotsen zijn gehouwen. Vele Bedoeinen wachten staan klaar met hun kamelen en ezels om de toeristen langs de belangrijkste plaatsen te leiden.

Wandeling door achterland

Met Riyad maken we een rondje door het achterland. Het is flink klimmen, maar absoluut de moeite waard. Overal zijn huizen uit de rotsen gehouwen. Hoe hoger we komen, hoe mooier het uitzicht over dit ruige gebied. De kleuren zijn ongelofelijk. Door de regen van de afgelopen weken zijn de kleuren op hun mooist. Het lijkt wel of ze alles speciaal voor ons hebben gepolijst.Petra

Na een schitterende wandeling komen we uit bij een restaurant midden in het gebied. Na een geweldige lunch bezoeken we de tempels, kerken en andere bouwwerken die hier al duizenden jaren staan. We kunnen er geen genoeg van krijgen. Als we aan het eind van de middag weer bij de kloof zijn heeft het avondzonnetje het gebouw daar prachtig verlicht en maken we de mooiste foto's. Het is inmiddels erg laat geworden en we moeten ons rot haasten om op de afgesproken tijd terug te zijn bij de bus. Door de verlaten kloof haasten we ons terug, waar op het parkeerterrein de bus met ronkende motor op ons wacht.

Turks stoombad

's Avonds gaan we met z'n zessen naar een Turks stoombad. Ik heb geen idee wat me te wachten staat. Riyad gaat ook mee. We worden een kamertje in geloodst waar je door de stoom helemaal niets meer zien. Het is er niet zo warm en dient om je aan het stoom te laten wennen. Vervolgens worden we als blinden één voor één naar een andere kamer gebracht. Hier is het een stuk heter. Je ziet niemand en na een tijdje vraag je je af hoe lang je hier moet zitten. Als de man naast me, ik heb door het stoomgordijn geen idee wie het is, al een tijdje weg is ga ik er ook maar uit. Op het gangetje staat iemand klaar die me naar een bubbelbad loodst. Heerlijk. Het duurt helaas maar kort, want een grote Arabier komt me al snel halen voor een keiharde schrobbeurt. Alle vellen worden van mijn rug, benen en armen af geschraapt. Hierna meteen door naar de Chinese masseuze, die het karwei af maakt. Al met al best lekker. In een kamertje uit 1001 nacht wachten we tot iedereen klaar is.

Terug in het hotel wordt er met smart op ons gewacht. We gaan met z'n allen uit eten. Lopend gaan we naar het centrum. Het door Riyad aanbevolen restaurant is niet veel, maar met z'n allen is het best gezellig. Buiten hangt bij de buren het uitdagende bord 'No God, but Allah. Mohammed is the only messager'. Een bewijs dat ze hier qua gedachtengoed nog in de Middeleeuwen leven, waar godsdiensttwisten het dagelijkse leven beheersen.

 

Dag 5
Wadi Rum
Woensdag 22 februari 2006


Little Petra


Voor we op weg gaan naar de woestijn van Wadi Rum maken we een stop bij 'Klein Petra'. Ook hier kom je via een kloof bij verfraaide grotten waar heel lang mensen hebben geleefd. Een interessant uitstapje. Little Petra ligt vlak naast de stad die de regering zo'n 30 jaar geleden voor de bedoeinen heeft gemaakt. Hier moesten ze wonen ter bescherming van het historische Petra. De bedoeinen woonden met hun geiten en kamelen in de oude grotten, die hierdoor steeds meer beschadigden. Om het gouden kalf vol toeristendollars niet te slachten mogen ze alleen nog overdag in Petra komen om een graantje van de toeristenindustie mee te pikken.

Net buiten Little Petra lopen we naar één van de oudste nederzettingen van het gebied. De verrassend intact gebleven ruïnes stammen van ver voor onze jaartelling. De omgeving is hier bijzonder indrukwekkend en alleen hiervoor is de korte wandeling al meer dan de moeite waard.

Wadi Rum

Niet ver van Petra ligt de toegankelijke woestijn van Wadi Rum. De foto's van het gebied die alle reisgidsen sieren hebben ons erg niewsgierig gemaakt. We slapen in een tentenkamp en vrezen de kou. Dat valt bij aankomst allemaal heel erg mee. Net buiten een klein, stoffig dorpje zijn een groot aantal voor Jordanië luxe tentenkampen opgetrokken, waar meerdere groepen tegelijk kunnen worden gehuisvest. Iedereen heeft zijn eigen hokje, waarin twee bedden zijn opgesteld. Zeil er over en je hebt een tentenkamp. Een modern sanitair is aanwezig en elke groep heeft zijn eigen eettent. Het kamp ligt tegen een rots aan waardoor er geen wind is, wat de temperatuur weer aangenaam maakt.

Na de lunch gaan we Wadi rummet landrovers de woestijn in. Riyad stelde gisteren aanvankelijk alleen de rondrit van 2 uur voor. Toen ik aangaf dat wij langer wilden bleek er ook een langere tocht van 4 uur mogelijk. Aanvankelijk wilden verrassend weinig groepsleden mee met de lange tour, maar als we vertrekken is meer dan de helft om en daar zullen ze geen spijt van hebben. Als snel zijn we in een prachtig woestijngebied met oranje zandduinen en grillige bergen. De eerste stop is bij wat zandduinen, waar je leuke 'alleen op de wereld' foto's kunt nemen. Even verderop staan we na een bocht ineens voor een bedoeinentent waar we een kopje thee drinken. Naast de tent staat een steile Wadi rumzandduin die door de sportieven onder ons wordt beklommen. Wat verderop hebben mensen duizenden jaren geleden tekeningen in de poreuze rots gemaakt. Duidelijk zijn een mannetje en een vrouwtje met enorme geslachtsdelen te onderscheiden.

De twee landrovers van de korte tour gaan terug. De andere twee trekken het gebied verder in. Door de regens van vorige maand is de woestijn verrassend groen. Grote planten met bloemen als groene bloemkolen staan in bloei. Het kleurt mooi af tegen de heldere achtergrond. Riyad zegt dat het zelden zo helder is. Meestal hangt er een door stuifzand veroorzaakte waas over het gebied. We kunnen inderdaad hele mooie foto's maken tegen een felblauwe achtergrond.

Wadi RumHoogtepunt van de tocht zijn een tweetal 'arches'. Dit zijn grote door erosie gevormde bogen. We kunnen er op klimmen voor een beter uitzicht. Het uitzicht vanaf een rots door de 2e boog is adembenemend. Hier ontdekt Riyad ook de sporen van een hyena. Waar zouden die op jagen? Misschien wel op de geiten van de bedoeinen.

Door het woeste landschap rijden we terug naar het kamp. We zijn midden in de woestijn als achter de bergen de zon onder gaat. Door de heldere lucht is het een adembenemend schouwspel. In het donker zijn we weer terug in het kamp.

Feestavond in het tentenkamp

's Avonds wordt er in het kamp tijdens de barbecue door drie mannen muziek gespeeld. Riyad zet de toon door als eerste op de muziek te gaan dansen. Na enig aandringen volgt de rest van onze groep. Het is heel gezellig en er komen steeds meer mensen op de 'dansvloer'. Er is in het kamp ook een groep van de onder de vlag van de ANWB opererende Fox reizen. We hebben er nauwelijks contact mee, maar hun flink doordrinkende reisleidster weet Riyad over te halen morgen in Aqaba beide groepen op de Rode zee een boot te laten delen. Riyad geniet van zijn waterpijp en vindt het allemaal best. De avond wordt verder kaartend doorgebracht. Het boerenbridge potje duurt echter zo lang dat halverwege de oogjes van de jongsten onder ons dicht vallen. De dagen zijn hier mooi, lang, maar ook erg zwaar.

Dag 6
Aqaba
Donderdag 23 februari 2006


Kamelentocht Wadi Rum

We zijn al vroeg op om de zon op te zien komen. We kunnen prachtige foto's maken waarbij de bedoeinen met hun dromedarissen voor een gepaste voorgrond zorgen. Als de zon op is bestijgen we de grote dromedarissen voor een rondje in de omgeving. Ik stel me niets voor van dit toeristische uitstapje, maar als we achter het kamp een heuvel op 'rijden' komen we in een prachtg stukje woestijn terecht. We wanen ons even handelsreizigers die per caravaan van oase naar oase trekken. Prachtig!
Na een uurtje zijn we terug en kunnen meteen aanschuiven voor het ontbijt. Hierna pakken we de spullen en rijden in twee uurtjes naar de havenstad Aqaba. Onderweg stopen we even bij een bord dat het spaarzame verkeer waarschuwt tegen overstekende kamelen en schapen.
Vorige maand heeft het in Jordanië zo hard geregend dat de woestijn blank stond. Op één punt was zelfs een vrachtwagen geheel onder water verdwenen en moest er een boot aan te pas komen om de wagen te vinden! Langs de grote weg naar Aqaba loopt een droge bedding. De vorige maand was dat wel anders en denderde er een allesverslindende rivier door. Huizen zijn weg gevaagd en er zijn ook een aantal doden gevallen. Het was de ergste vloedstroom in 60 jaar. Alleen wat vreemd ogende waterplassen in de woestijn herinneren nog aan de natuurexplosie.

Aqaba aan de Rode zee

Rond het middaguur zijn we in Aqaba. Deze stad ligt in het zuidelijke kleine puntje van Jordanië aan de Rode zee. Vanaf de kade kun je Israël (Eilat), Egypte en Saoedi-Arabië zien liggen. Het oogt hier allemaal wat meer westers, al komen we ook meer vrouwen in burqa tegen. Ik vermoed dat veel van deze totaal gesluierde vrouwen uit het nabij gelegen Saoedi-Arabië komen waar deze vorm van godsdienstwaanzin nog heel gangbaar is.
Riyad heeft gisteravond met de reisleidster van Fox geregeld dat we mee kunnen op hun grote jacht voor een snorkeltochtje op de Rode zee. Het blijkt een luxe boot te zijn, waar je lekker kunt relexen en de inwendige mens goed kunt verzorgen. Het snorkelen is echter bijzaak. Ze hebben wel spullen aan boord, maar hebben geen idee waar je kunt snorkelen. Op de gok wordt ergens net buiten Aqaba aangelegd, waar je 10 meter onder je af en toe een visje voorbij ziet zwemmen. Ik zwem naar de kust en kom bij een brok steen zowaar wat kleirige visjes tegen. Niet echt bijzonder.
Na de lunch wordt de boot na klachten over de slechte snorkelmogelijkheden naar een ander plekje gevaren. Dit blijkt net zo'n slechte plek te zijn als de vorige met als enige verschil dat de kust nu onoverbrugbaar ver weg is. Van de zomer gaan we het in Belize lekker over doen. Als we dit hadden geweten waren we met de rest mee gegaan naar een strandje buiten de stad waar het goed snorkelen was.
In de namiddag lopen we even door de drukke stad. Veel souvernirwinkels en weinig authentieke shops die je hier zou verwachten. Tenslotte vinden we een leuk restaurantje met terras, waar we samen heel gezellig eten met zelfs een wijntje op tafel.


Dag 7
Aqaba naar Amman
Vrijdag 24 februari 2006


Met glasbodemboot door haven


We hebben de ochtend nog vrij in Aqaba voor we weer terug gaan naar Amman. Ik weet Ien over te halen een langs het strand te lopen voor het shoppen. Vrijdag is hier ook echt vrij-dag (zondag is een werkdag) en het strand is overvol. Mannen in hun zwembroek en vrouwen helemaal ingepakt, al dan niet met een allesverhullende sluier. Het is grappig te zien dat zelfs van top tot teen gesluierde vrouwen worden nagekeken door flirtende mannen. Sommige sportieve vrouwen trekken hun kleren iets omhoog en maken in de zee een teentje nat, maar de meesten zitten in de brandende zon te wachten tot manlief naar huis wil.
In de baai varen tientallen bootjes met een glazen bodem. We besluiten ook een rondje van een uur te maken. In de haven ligt een scheepswrak en een tank. De tank is er in gegooid voor de toeristen en om het hier verwoeste koraal een tweede kans te geven. Veel vissen zijn er niet. De slimme kapitein ziet onze tanende interesse en haalt ons over naar een stuk koraal buiten de stad varen. Kost wel een uurtje extra. We doen het, maar hebben er al snel spijt van. Om benzine te sparen gaat hij langzaam varen zodat we (voor hem) lekker lang onderweg zijn. Eenmaal bij de plek aangekomen blijkt het niet meer dan een paar rotsblokken te zijn, waar wat vissen omheen zwemmen. Het is zo ondiep dat de boot er niet over heen kan en kunnen de glazen bodem dus niet gebruiken. Dankzij het vlakke water wateroppervlak kunnen we wat oranje vissen onderscheiden. Na 10 minuten varen we weer op ons elfendertigst terug en zijn zelfs nu ruim binnen de afgesproken tijd terug. Blij dat we er vanaf zijn gaan we weer aan land.

Er is voldoende tijd om nogmaals wat winkeltjes af te lopen. We slaan wat soevernirs in en lunchen in het restaurant van gisteravond. Lang het bedrijvige strand lopen we terug naar het hotel.

Terug naar Amman

In de namiddag vertrekken we met de bus weer in de richting van Amman. We nemen de snelweg door de woestijn en dat gaat een stuk sneller. Onderweg stoppen we bij een restaurantje met souvernirwinkel. Hier vindt Ien haar lang gezochte turqois halsketting. Om de prijs te bepalen wordt de ketting eerst gewogen. Na wat onderhandelen is
Tegen de avond zijn we terug in Amman. Het is hier vandaag extreem warm geweest. Binnen 2 weken is de dagtemperatuur geklommen van 9 C via 17 C vorige week naar vandaag 28 C ! Desondanks koelt het 's avonds nog steeds behoorlijk af.

Met de hele groep eten we in een groot restaurant, waar we vorige week ook zelf hadden gegeten. Er zit ook een vrouw met bourka en we vragen ons af hoe ze gaat eten. Niet dus. Ze komt alleen kijken hoe de man eet. Riyad vindt het ook maar niets. Na een prima maaltijd bedankt Lex in een mooie speech de chauffeur en Riyad voor de fantastische week die ze ons hebben bezorgd.


Dag 8
Woestijnkastelen
Zaterdag 25 februari 2006


Met Riyad op pad naar de woestijnkastlen

Rond negenen nemen we afscheid van de zes groepsleden die met Air Jordanië naar huis vliegen. De rest vliegt vannacht pas met de KLM.
Samen met Jan en Arie hebben we Riyad gecharterd voor een excursie naar de woestijnkastelen buiten Amman. Deze liggen in de woestijn richting Irak. Het is nog een aardig eindje rijden naar het eerste 'kasteel'. Op foto's hebben we al gezien dat het geen grote kastelen zijn, maar meer verterkte handelsposten uit de middeleeuwen op de kruispunten van de toenmalige handelsroutes. Hier konden de caravans proviant inslaan en de kamelen bijtanken in ruil voor soms forse tolgelden.

Quasr-al-KharanahWe bezoeken as eerste Quasr-Al-Kharanah. Het is een wat groot uitgevallen fort midden in het kale landschap, dat op het kruispunt tussen Damascus, Jeruzalem, Bagdad en Cairo ligt. Wat verderop ligt Quasr-Al-Kharanah, dat meer als badhuis dienst deed. Op de muren en plafonds zijn hele oude en helaas slecht geconserveerde fresco's te zien. Tot onze verrassing van zowel islamitische als Christelijke oorsprong. Zo is Jezus goed te herkennen. Ook Mohammed is hier afgebeeld. Heel apart als je weet dat op dit moment de Arabische wereld in rep en roer is omdat een Deen het in zijn hoofd heeft gehaald Mohammed in een cartoon af te beelden. De immams hebben hun onderdanen wijs gemaakt dat Mohammed niet afgebeeld mag worden en daar wordt massaal tegen geprotesteerd. En dan te bedenken dat Mohammed hier in Jordanië op en fresco is afgebeeld!

In Azraq bezoeken we een imposant kasteel. Van hieruit heeft Lawrence of Arabia de Osmanen (Turken) verslagen, waarna de weg vrij kwam voor de onafhankelijkheid van Jordanië. Heel apart zijn de massieve stenen deuren, die via een ingenieus systeem open en dicht konden. Het sluiten van de deuren kostte weinig kracht, maar het openen kostte een veelvoud van deze kracht en bleek prima te werken om vijanden buiten te houden.

Shoumani Wildlife Reserve

Net buiten het plaatsje Azraq ligt het Shaumari Wildlife Reserve. Hier is een programma opgezet om de bijna uitgestorven Arabische oryx te behoeden van uitsterven. Het is vrij succesvol en de populatie groeit weer. De meeste oryxen leven binnen een vrij kleine omheining waardoor het park een hoog dierentuingehalte heeft. Vanaf een uitkijktoren kunnen we de kudde zien. Er zijn plannen een aantal oryxen uit te zetten in de woestijn van Wadi Rum. Een perfect idee. De dieren hebben daar in een natuurlijke omgeving lekker de ruimte en het zal zeker vele touristen aantrekken.

Amman

Aan het eind van de geslaagde tour laten we ons afzetten in het centrum van Amman. Het oude Romeinse theater is helaas gesloten. Op een ansichtkaart, genomen vanaf een berg, zien we hoe imposant het is. Hierna slenteren we met z'n vieren wat door het gezellige centrum. We kopen wat CD's met Jordaanse muziek. Van Riyaad hebben we de zanger opgekregen die hij vandaag in de auto draaide. Wel wat jammerig, maar sommige nummers swingen wel lekker. De mensen in de winkel zijn erg behulpzaam en halen in andere winkels allerlei (illegale) CD's en laten ons die horen. Bij een bakker kopen we een doos zoete Jordaanse snoepjes. Van de aardige bakker mogen we er vooraf een aantal proeven. Al slenterend komen we in een straatje terecht waar ze allerlei rommel verkopen. Wat een chaos! Nog nooit zo's verzameling onverkooptbare troep bij elkaar gezien. Zelfs Malle Pietje zou het meeste al lang weg gegooid hebben.

Met de taxi gaan we terug naar het hotel. Het is maar goed dat we een kaartje van het hotel hebben, want de chauffeur heeft geen idee waar hij heen moet. Na een paar rondjes door de stad heeft hij eindelijk iemand gevonden die hem de juiste weg wijst.
Het restaurant van het hotel gaat speciaal voor ons open. We eten een hapje en rusten even uit voor de terugreis van vannacht.
Het einde van deze fantastische rondreis eindigt een beetje in een anti-climax. Riyad heeft het te druk met het opvangen van de nieuwe groep en heeft geen tijd om ons uit te zwaaien. Ook op Schiphol gaat het mis. De meesten verlangen zo naar hun bed dat ze vanuit het vliegtuig direct naar huis gaan, zonder even afscheid te nemen. Erg jammer, want we hebben het heel erg naar ons zin gehad met deze groep. Gelukkig is er tegenwoordig mail.

Al met al heeft Jordanië ons op positieve manier heel erg verrast. Een prachtig land met mensen die ondanks hun vaak harde bestaan altijd lachen en erg vriendelijk zijn. We hadden bovendien het geluk dit land te mogen bezoeken met een goedlachse gids en een leuke, gezellige groep. Jordanië kunnen we bij iedereen aanraden.